عدهاى از مسلمانان موفق شدند زنان و فرزندان خود را نيز همراه ببرند ، به طورى كه آمار مسلمانان در خاك حبشه به 83 نفر رسيد . اگر بچههايى را نيز حساب كنيم كه همراه خود برده يا در آنجا متولد شده بودند ، آمارشان بيش از اين خواهد بود .
مسلمانان مهاجر ، « حبشه » را - آنچنان كه پيامبر گرامى توصيف فرموده بود - سرزمينى معمور و محيطى آرام توأم با آزادى يافتند . « امّ سلمه » ، همسر « ابى سلمه » كه بعدها افتخار همسرى پيامبر خدا را نيز پيدا نمود ، دربارهء آنجا چنين مىگويد :
وقتى در كشور حبشه سكونت گزيديم ، در حمايت بهترين حامى قرار گرفتيم ، آزارى از كسى نمىديديم و سخن بدى از كسى نمىشنيديم . « 1 »
از اشعارى كه برخى از مهاجران سرودهاند ، چنين به دست مىآيد كه محيط « حبشه » بسيار مسرتبخش بوده است و ما در اينجا فقط به سه بيت ، از اشعار « عبد اللّه بن حرث » اشاره مىكنيم :
- هر يك از بندگان خدا ، در سرزمين مكّه ، مغلوب و مقهور است .
- ما سرزمين خدا را گسترده يافتيم ، انسانها را از ذلت و خوارى نجات مىدهد .
- به ذلّت زندگى و مرگ همراه با عار صبر نكنيد .
ابن اثير مىنويسد : تاريخ مهاجرت اين گروه در ماه رجب سال پنجم بعثت بود و همگى ماه شعبان و رمضان را در حبشه به سر بردند . وقتى به آنان خبر رسيد كه قريش از آزار مسلمانان دست برداشتهاند ؛ ماه شوال به مكّه بازگشتند ، ولى پس از مراجعت اوضاع را خلاف گزارشى كه داده بودند يافتند . از اينرو براى بار دوم راه حبشه را در پيش گرفتند . « 2 »
قريش به دربار حبشه نماينده مىفرستد
وقتى خبر آزادى مسلمانان به گوش سران مكّه رسيد ؛ آتش كينه در دلشان افروخته
هامش
( 1 ) . لمّا نزلنا أرض الحبشة جاورنا بها خير جار : النجاشي آمنّا على ديننا ، و عبدنا الله لا نؤذى و لا نسمع شيئا .
( 2 ) . الكامل في التاريخ ، ج 2 ، ص 52 - 53 و نيز براى اطلاع بيشتر ، ر . ك : سيرهء ابن هشام .