بيدارگرى امّت و احياء ارزشها و ماندگارى نام و بالاتر از همه « عمل به تكليف » پيروزى است ، هر چند به صورت ظاهر ، شكست نظامى پيش آيد .
هدف سيد الشهدا « ع » ، نجات دين از نابودى و رسواگرى ستم و باطل بود و اين هدف تحقق يافت ، پس آن حضرت پيروز شد ، هر چند به قيمت شهادت خود و يارانش و اسارت اهل بيت . پس از عاشورا ، آرمان حسينى زنده ماند و پيروانى يافت و حادثه كربلا ، تأثير خود را در نسلها و قرنهاى بعد ، باقى گذاشت و منشأ حركتها و نهضتها شد . اين خود يك پيروزى بزرگ است . امام سجاد « ع » نيز در پاسخ به « ابراهيم بن طلحه » كه در مدينه از آن حضرت پرسيد : چه كسى غالب شد ؟ فرمود : هنگام اذان ، معلوم مىشود كه چه كسى پيروز شد . « 1 » اين اشاره به همان بقاء مكتب و دين رسول الله در سايهء نهضت حسينى است .
خود ابا عبد الله الحسين « ع » نيز فرموده است : « ارجو ان يكون خيرا ما اراد الله بنا ، قتلنا ام ظفرنا » « 2 » اميدوارم آنچه خداوند براى ما اراده كرده است ، نيكو باشد ، چه كشته شويم ، چه ظفر يابيم .
با اين ديدگاه ، انسان حقجو و فداشدهء در راه دين و خدا ، هميشه پيروز است و به « احدى الحسنيين » دست مىيابد و هر كه از مسير يارى حق كنار بود ، هر چند جان سالم هم به در برده باشد ، كامياب و پيروز نيست . اين نيز تعليمى است كه سيد الشهدا « ع » در نامهاى كه به « بنى هاشم » نوشت ، به آن اشاره فرمود : « من لحق بنا استشهد و من تخلّف لم يبلغ الفتح » . « 3 » هر كس به ما بپيوندد ، شهيد مىشود ، و هر كه از پيوستن به ما بازماند ، به « فتح » نمىرسد . پيروزى نظامى معمولا با غلبهء نظامى ديگرى از بين مىرود ؛ ولى پيروزى آرمانى ، بخصوص وقتى همراه با فداكاريهاى عظيم و مظلوميّت باشد ، در وجدان بشرى اثر ماندگارترى باقى مىگذارد و هميشه از ميان نسلها ، حاميانى براى ايدهء خود پيدا مىكند .
اين ديدگاه و برداشت نسبت به « فتح » ، انسان مبارز را همواره اميدوار ، با انگيزه و با نشاط قرار مىدهد . امام خمينى « قدس سرّه » فرمود : « ملّتى كه شهادت براى او سعادت است پيروز است . . . ما ، در كشته شدن و كشتن پيروزيم . . . » « 4 » و مگر پيروزى خون بر شمشير ،
هامش
( 1 ) - امالى ، شيخ طوسى ، ص 66 ، الامام زين العابدين ، مقرّم ، ص 370 ، ( اذا دخل وقت الصلاة فأذّن و اقم ، تعرف من الغالب ) .
( 2 ) - اعيان الشيعة ، ج 1 ، ص 597 .
( 3 ) - كامل الزيارات ، ص 75 .
( 4 ) - صحيفهء نور ، ج 13 ، ص 65 .