بنجاستها بوقوع النجاسة فيها و ان لم يتغير ماؤها و اوجبوا نزح الجميع بوقوع المسكر او الفقاع او المنى او دم الحيض او الاستحاضة او النفاس فيها او موت بعير فيها
شرح
الف : به واسطه ريختن يك كر آب بر روى آن بهگونهاى كه آب چاه در آب كر فانى شود .
ب : به واسطه اتصال آب چاه با آب جارى .
ج : به واسطه باريدن باران بر روى آب چاه كه اين سه طريق عمومى است .
د : به واسطه كشيدن مقدار معينى از آب چاه آنگاه بحث مفصّلى مىكردند در اينكه براى هر نجاستى چند دلو از آب چاه را بكشيم پاك مىشود ؟ و اين بحث معروف به منزوحات البئر است كه تفصيل آن به قرار ذيل است :
براى برخى از نجاسات بايد تمام آب چاه را كشيد تا بعداً كه آب جديدى مىجوشد پاك باشد و آنها عبارتند از :
1 - براى مسكرات : اگر يك قطره از شراب مستىآور در ميان چاه بريزد بايد كلّ آب را كشيد و بيرون ريخت .
2 - براى خصوص فقاع يعنى شرابى كه از آب جو درست مىشود و مستىآور است [ البته عنوان مسكر ، فقاع را هم شامل است ولى چون در روايات علىحده ذكر شده جناب مصنف آورده ] .
3 - براى منى انسان يا هر حيوانى كه خون جهنده دارد يعنى هنگام بريدن رگهاى گردنش خون با فشار از رگها بيرون مىآيد و جستن مىكند .
4 - براى خون حيض و يا خون عادت زنانگى .
5 - براى خون استحاضه .
6 - براى خون نفاس .
7 - براى افتادن شتر در ميان چاه و سپس مردن در آنجا كه ميته شده و نجس