مىشود » « 1 » .
اسراف در بخشش
[ 871 ] - 54 - امام حسن عليه السّلام و امام حسين عليه السّلام به عبد الله جعفر طيّار فرمودند : « تو در بخشش اموال خود زياده روى مىكنى » « 2 » . عرض كرد : پدر و مادرم فداى شما باد ، خداى سبحان مرا عادت داده كه بر من نيكى كند ، و من او را عادت دادهام كه بر بندگانش نيكى كنم ، بيم دارم ( اگر ) عادت خود را ترك نمايم او نيز عادت خود را از من دريغ دارد .
سخنان امام حسين عليه السّلام پيرامون طلب روزى
[ 872 ] - 55 - امام عليه السّلام به شخصى خطاب فرمود : « فلانى ، در راه به دست آوردن روزى ستيزهگرانه تلاش مكن و بر قدر ، همچون واگذار كنندهء بىاختيار ، تكيه ننما ، زيرا در جستجوى روزى بر آمدن ، از سنّت است و خلاصهجويى ( و قانعانه در پى بىآن بودن ) از عفّت . عفّت ( و درستكردارى ) مانع روزى نيست و حرص ( و آزمندى ) زيادى روزى نمىآورد ، همانا رزق ( بندگان ، ميان آنان ) تقسيم شده است و اجل ( و رسيدن به خطّ پايانى اين زندگى ) حتمى است و به كار گيرندهء حرص ، جويندهء گناه است » « 3 »
اثر توانمندى
[ 873 ] - 56 - امام حسين عليه السّلام فرمود : « توانمند شدن ( بر دشمن ) ، خشم را از بين مىبرد ( و آتش كينه را خاموش مىسازد ) . - ( و نيز فرمود : ) هر كس به حال ( و كار ) خود داناتر است » « 4 » .
هامش
( 1 ) شكرك لنعمة سالفة يقتضي نعمة آنفة .
( 2 ) إنّك قد أسرفت فى بذل المال .
( 3 ) يا هذا لا تجاهد في الرّزق جهاد المغالب ، و لا تتّكل على القدر اتّكال مستسلم ، فإنّ ابتغاء الرّزق من السّنّة ، و الإجمال في الطّلب من العفّة ، و ليست العفّة بمانعة رزقا ، و لا الحرص بجالب فضلا ، و إنّ الرّزق مقسوم ، و الأجل محتوم ، و استعمال الحرص طالب المأثم .
( 4 ) القدرة تذهب الحفيظة ، المرء أعلم بشأنه .