حسن عليه السّلام و امام حسين عليه السّلام و عبد اللّه بن عمر و عبد اللّه بن عبّاس و ابو هريره حضور داشتند پس جنازه پسر را نزديك امام و جنازهء مادر او را پشت او نهادند ( و بدين گونه بر هر دو نماز ميّت خواندند ) و فرمودند : « اين سنّت است » « 1 » .
نماز بر جنازهء ناصبى منافق
[ 712 ] - 20 - صفوان جمّال از امام صادق عليه السّلام نقل مىكند كه فرمود : يك نفر از منافقين مرده بود ، امام حسين عليه السّلام ، پياده بيرون شد . ( در بين راه ) با يكى از ياران خود برخورد نمود ، پرسيد :
كجا مىروى ؟ گفت : از نماز گزاردن بر جنازهء اين منافق فرار مىكنم ، امام عليه السّلام فرمود : « ( بيا برويم و ) كنار من بايست ، هر چه از من ( در نماز به او ) شنيدى تو هم همان را بازگو كن » « 2 » ، گويد در نماز بر آن منافق حضرت عليه السّلام دست خود را بالا آورد و عرض كرد : « خدايا ! اين بندهء ( منافق ) خود را در ميان بندگانت و سرزمينهايت رسوا ساز ، بار الها ! در حرارت آتش خويش او را وارد كن ، بار خدايا سختترين عذابت را بر او بچشان ، زيرا او كسى بود كه با دشمنان تو سر آشتى و با دوستانت سر ستيز داشت و با اهل بيت پيامبرت دشمنى مىورزيد » « 3 » .
عظمت روز غدير و نماز آن
[ 713 ] - 21 - فياض بن محمّد در سال 259 هجرى در ديار طوس در سن نود سالگى روايت نمود كه : على بن موسى الرّضا عليه السّلام را در روز غديرى ديده است در حالى كه در محضر او گروهى از خواص ياران او حضور داشتند . حضرت آنها را براى افطار نگهداشته و خوراك و گندم و هدايا و پوشاك حتّى انگشتر و كفش نيز به منازلشان فرستاده بود ، در احوال آنان و اطرافيان خود دگرگونى ( مناسب با عيد ) پديد آورده بود ، براى حضرت عليه السّلام ، اسبابى غير
هامش
( 1 ) هذا هو السّنّة .
( 2 ) قم إلى جنبي فما سمعتني أقول فقل مثله .
( 3 ) اللّهمّ اخز عبدك في عبادك و بلادك ، اللّهمّ أصله حرّ نارك ، اللّهمّ أذقه أشدّ عذابك ، فإنّه كان يتولّى أعداءك و يعادي أولياءك و يبغض أهل بيت نبيّك .