بسم اللَّه الرحمن الرحيم « 1 » وَلْتَكُنْ مِنْكُمْ امَّةٌ يَدْعونَ الَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرونَ بِالْمَعْروفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ اولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحونَ « 2 » .
امر به معروف و نهى از منكر يكى از اصول عملى اسلام است و چون اصلى است كه در خود قرآن مجيد با صراحت و تأكيد آمده و بعد در اخبار نبوى و آثار ائمه طاهرين درباره آن بسيار سخن گفته شده و بعد هم بزرگان و علماى دين در همه قرنها ، دوره به دوره و طبقه به طبقه ، درباره اين اصل و اهميت آن سخنها گفته و مطالبى نوشتهاند ، در ميان علماى اسلامى زياد مورد بحث قرار گرفته و بيش از هرجا در كتب فقهيه مورد بحث و گفتگو و تحقيق قرار گرفته است .
مسائلى كه فقها طرح مىكنند
معمولًا فقها - و همچنين غير فقها كه احياناً وارد اين مطلب شدهاند - بحث خود را در چند قسمت قرار مىدهند . من نمىخواهم وارد آن قسمتها بشوم . بهطور اشاره و فهرست آنها را ذكر مىكنم :
هامش
( 1 ) اين سخنرانى در 2 / 10 / 1339 در انجمن ماهانه دينى ايراد شده است .
( 2 ) آل عمران / 104 : [ و بايد گروهى از شما باشند كه به سوى خير دعوت كنند و به كارهاى خير فرمان دهند و از زشتيها باز دارند و اينان رستگارانند . ]