است . اين مسأله را از نظر اسلامى به دو شكل مىتوان طرح كرد : يكى به اين شكل كه آيا اسلام الفباى مخصوصى دارد و ميان الفباها فرق مىگذارد ؟ آيا اسلام الفباى امروز ما را كه به نام الفباى عربى معروف است از آنِ خود مىداند و الفباهاى ديگر را مانند الفباى لاتين بيگانه مىشمارد ؟ البته نه . از نظر اسلام كه يك دين جهانى است همهء الفباها على السويه است .
شكل ديگر اين مسأله اين است كه تغيير خط و الفبا چه تأثيرى در جذب شدن و هضم شدن ملت مسلمان در بيگانگان دارد ؟ چه تأثيرى در قطع روابط اين ملت با فرهنگ خودش دارد كه به هر حال معارف اسلامى و علمى خود را در طول چهارده قرن با اين الفبا نوشته است ؟ و آيا نقشهء تغيير خط به دست چه كسانى طرح شده و چه كسانى مجرى آن مىباشند ؟ اينهاست كه بايد بررسى شود .
طفيلىگرى حرام است نه كلاه لگنى
امثال من گاهى با سؤالاتى مواجه مىشويم كه با لحن تحقير و مسخره آميزى مىپرسند : آقا سواره ( ايستاده ) غذا خوردن شرعاً چه صورتى دارد ؟ ! با قاشق و چنگال خوردن چطور ؟ ! آيا كلاه لگنى به سر گذاشتن حرام است ؟ ! آيا استعمال لغت بيگانه حرام است ؟ ! . . .
در جواب اينها مىگوييم : اسلام دستور خاصى در اين موارد نياورده است . اسلام نه گفته با دست غذا بخور و نه گفته با قاشق بخور ؛ گفته به هر حال نظافت را رعايت كن . از نظر كفش و كلاه و لباس نيز اسلام مد مخصوصى نياورده است . از نظر اسلام زبان انگليسى و ژاپنى و فارسى يكى است . اما . . .
اما اسلام يك چيز ديگر گفته است ؛ گفته شخصيت باختن حرام است ، مرعوب ديگران شدن حرام است ، تقليد كوركورانه كردن حرام است ، هضم شدن و محو شدن در ديگران حرام است ، طفيلىگرى حرام است ، افسون شدن در مقابل بيگانه ( مانند خرگوشى كه در مقابل مار افسون مىشود ) حرام است ، الاغ مردهء بيگانه را قاطر پنداشتن حرام است ، انحرافات و بدبختيهاى آنها را به نام « پديدهء قرن » جذب كردن حرام است ، اعتقاد به اينكه ايرانى بايد جسماً و روحاً و ظاهراً و باطناً فرنگى بشود حرام است ، چهار صباح به پاريس رفتن و مخرج « را » را به مخرج « غين » تبديل كردن و به جاى « رفتم » « غفتم » گفتن حرام است .