در جهان هستى كه داراى موجودات بسيار و پديدههاى بيشمار بوده و ما نيز جزئى از مجموعهء آنها مىباشيم بسيار مىشود كه چيزى را راست و پا برجا پنداشته و موجود انگاريم و سپس بفهميم كه دروغ و بىپايه بوده است ، و بسيار مىشود كه چيزى را نابود و دروغ انديشيده و پس از چندى به ما روشن شود كه راست بوده و آثار و خواص بسيارى در جهان داشته است .
از اين رو ما كه خواه نا خواه غريزهء بحث و كاوش از هر چيز كه در دسترس ما قرار بگيرد و از علل وجود وى داريم بايد موجودات حقيقى و واقعى ( حقايق به اصطلاح فلسفه ) را از موجودات پندارى ( اعتباريّات و وهميّات ) تميز دهيم ( 1 ) .
شرح
( 1 ) . چنان كه در خاتمهء همين مقاله گفته خواهد شد « فلسفه » در نقطهء مقابل « سفسطه » قرار دارد و چون سوفسطائى منكر واقعيت خارج از ظرف ذهن است و تمام ادراكات و مفاهيم ذهنى را انديشهء خالى مىداند ، در نظر وى « حقيقت » يعنى ادراك مطابق با واقع معنى ندارد ؛ اما فيلسوف به واقعيتهاى خارج از ظرف ذهن اذعان دارد و پارهاى از ادراكات را به عنوان حقايق و ادراكات مطابق با واقع مىپذيرد ، و از طرف ديگر به وجود برخى از ادراكات كه با واقع مطابقت ندارند ( اعتباريات و وهميات ) نيز اذعان