خاكى شيرازى
ملّا محمّد ابراهيم قارى ، مردى با صلاح و تقوى و يكى از دراويش و شعراست . و از علم قرائت و جفر و غيره اطّلاع داشته است و مراثى بسيارى گفته است .
او به سال 1286 ه . ق . رحلت كرده و جنازهاش را در وادى السّلام نجف اشرف دفن كردند .
- * -
چون شهسوار عرصهى ميدان كربلا * شد غوطهور به لجّهى عمّان كربلا
باريد آسمان به زمين بس كه سيل خون * شد مهر و ماه غرقهى طوفان كربلا
شير خدا به راحت و آلوده گرگ چرخ * دندان به خون يوسف كنعان كربلا
مسجد به دير و سبحه و زنّار شد بدل * چون شد فسرده شمع شبستان كربلا
از تند باد حادثه ، دوران به باد داد * بشكفت هر گلى ز گلستان كربلا
در جوى خون لاله عذاران سرو قد * گرديده لالهزار بيابان كربلا
غير از سرشك حسرت و آب دل كباب * آبى كه زد بر آتش مهمان كربلا
آل زنا غنوده بر اورنگ زرنگار * و اندر جزا به پردهنشينان كربلا
اى زادهى زياد ، كجا مىرود ز ياد * ظلمى كه از تو رفت به سلطان كربلا ؟ !
تا روز حشر لعنت حق بر يزيد باد
هل من مزيدِ نار بر او بر مزيد باد « 1 »
هامش
( 1 ) - تذكرة مرآت الفصاحه ؛ ص 179 .