« سپاس مخصوص خداوند عالميان است وسلام خدا بر بندگان أو كه برگزيده است ايشان را » .
علي بن إبراهيم گفته است كه : آن بندگان برگزيده ، آل محمد عليهم السّلاماند « 1 » .
آيهء چهارم -
رَبَّنا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي
تا آخر آيات ، در وقتي كه حضرت إبراهيم عليه السّلام إسماعيل وهاجر را به امر الهى در نزد كعبهء معظمه گذاشت گفت : « اى پروردگار ما ! بدرستى كه من ساكن گردانيدم بعضي از ذرّيّه وفرزندان خود را »
بِوادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ
« در واديى كه در آنجا زراعت نمىشود وقابل زراعت نيست » چون سنگ است ،
عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ
« نزد خانهء تو كه مكرّم ومحترم است هميشه » ،
رَبَّنا لِيُقِيمُوا الصَّلاةَ
« اى پروردگار ما ! از براي آنكه نماز را برپا دارند » ،
فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ
« پس بگردان دلهاى چند از مردم را كه سرعت كنند به مودّت وشوق بسوى ايشان يا دوست ومشتاق ايشان باشند » ،
وَارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ
« وروزى كن ايشان را از ميوهها » ،
لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ
« 2 » « شايد كه ايشان شكر كنند اين نعمتها را » .
عياشى وابن شهرآشوب از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام روايت كردهاند كه : مائيم بقيهء آن عترت ودعاى حضرت إبراهيم از براي ما بود وبس « 3 » ؛ وبه روايت ديگر : مائيم بقيهء آن ذرّيّه « 4 » .
ودر تفسير فرات از ابن عباس روايت كرده است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم فرمود : مراد از
أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ
دلهاى شيعيان ماست كه ميل مىكنند ومسارعت مىنمايند بسوى محبت ما « 5 » .
وبه سند ديگر از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام روايت كرده است كه حق تعالى فرمود
هامش
( 1 ) . تفسير قمى 2 / 129 .
( 2 ) . سورهء إبراهيم : 37 .
( 3 ) . تفسير عياشى 2 / 232 ؛ مناقب ابن شهرآشوب 4 / 195 ؛ مجمع البيان 3 / 318 .
( 4 ) . تفسير عياشى 2 / 231 .
( 5 ) . تفسير فرات كوفي 224 .