غزوهء بدر كبرى أعظم فتوح اسلام است ومفصل آن در تواريخ مسطور است ومجملش موافق روايت علي بن إبراهيم وشيخ مفيد وشيخ طبرسى وأبو حمزهء ثمالى وابن شهرآشوب آن است كه : قافلهاى از قريش با أبو سفيان وديگران كه چهل نفر بودند به تجارت شام رفته بودند ومال بسيار از قريش در آن قافله بود وكسى از قريش نبود كه مالي در آن قافله نداشته باشد ، وچون خبر رسيد كه ايشان از شام متوجه مكة گرديدهاند حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم أصحاب خود را ترغيب فرمود كه بر سر راه آن قافله بروند ووعده فرمود ايشان را كه يا قافله بدست شما مىآيد يا بر قريش غالب خواهيد شد ، وحق تعالى طمع قافله را وسيلهء خروج ايشان گردانيد وغرض اصلى مغلوب شدن مشركان ورفعت اسلام وقوّت مسلمانان بود ، پس حضرت با سيصد وسيزده نفر بيرون رفت موافق عدد أصحاب طالوت كه بر جالوت غالب شدند كه نود وهفت نفر « 1 » از مهاجران بودند ودويست وسى وشش نفر از أنصار ، وعلم حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ومهاجران در دست علي بن أبي طالب عليه السّلام بود وعلم أنصار در دست سعد بن عباده بود ودر لشكر حضرت هفتاد شتر ودو أسب وشش زره وهفت شمشير بود - واز حضرت صادق عليه السّلام مروى است كه : يك أسب در ميان لشكر اسلام بود - واين واقعه موافق روايات بسيار در ماه مبارك رمضان سال دوم هجرت بود ، واشهر آن است كه در دوازدهم ماه مزبور از مدينه بيرون رفتند ، ومردم را جنگى در خاطر نبود وبه طمع قافله ومال وغنيمت مىرفتند ، وچون خبر به أبو سفيان ملعون رسيد كه حضرت متوجه آن صوب گرديده است ترسيد وبه جانب شام
هامش
( 1 ) . در روايت مناقب ابن شهرآشوب تعداد مهاجران هفتاد وهفت آمده است كه در اين صورت تعداد كل لشكر سيصد وسيزده نفر مىباشد .