اسم شريف آن حضرت على بود ، و كنيت آن حضرت ابو الحسن ، و مشهورترين القاب آن حضرت : رضا است و صابر و فاضل و رضى و وفى و قرّة أعين المؤمنين ، و غيظ الملحدين نيز مىگفتند « 1 » . ابن بابويه به سند حسن از بزنطى روايت كرده است كه به خدمت حضرت امام محمّد تقى عليه السّلام عرض كردم كه : گروهى از مخالفان شما گمان مىكنند كه والد بزرگوار شما را مأمون ملقّب به رضا گردانيد در وقتى كه آن حضرت را براى ولايت عهد خود اختيار كرد ، حضرت فرمود : به خدا سوگند كه دروغ مىگويند بلكه حق تعالى او را به رضا مسمّا گردانيد براى آنكه پسنديدهء خدا بود در آسمان ، و رسول خدا و ائمّهء هدى در زمين از او خشنود بودند و او را براى امامت پسنديده‌اند ، گفتم : آيا همهء پدران تو پسنديدهء خدا و رسول و ائمّه نبودند ؟ گفت : بلى ، گفتم : به چه سبب او را در ميان ايشان به اين لقب گرامى مخصوص گردانيدند ؟ گفت : براى آنكه مخالفان و دشمنان او را پسنديدند و از او راضى بودند ، چنانچه موافقان و دوستان از او خشنود بودند ، اتّفاق دوست و دشمن بر خشنودى از او مخصوص آن حضرت بود ، پس به اين سبب او را به اين اسم مخصوص