فصل اوّل در بيان ولادت موفور السعادة و اسم و لقب و كنيت و حليه و شمايل آن حضرت است
شيخ مفيد و شيخ طوسى و اكثر اعاظم علماء ذكر كردهاند كه ولادت شريف امام حسن عليه السّلام در شب سهشنبه نيمهء ماه مبارك رمضان سال سوّم هجرت واقع شد ، بعضى سال دوّم نيز گفتهاند ؛ اسم شريف آن حضرت حسن بود ، و در تورات اسم آن حضرت شبّر است زيرا كه شبّر در لغت عرب حسن است ، و نام پسر بزرگ هارون نيز شبّر بود ؛ كنيت آن حضرت ابو محمّد است ، بعضى أبو القاسم نيز گفتهاند ؛ القاب آن حضرت : سيّد و سبط و امين و حجّت و برّ و نقى و امير و زكى و مجتبى و زاهد وارد شده است . ابن بابويه به سندهاى معتبر از حضرت امام زين العابدين عليه السّلام روايت كرده است كه چون امام حسن عليه السّلام متولّد شد ، حضرت فاطمه عليها السّلام به حضرت امير المؤمنين عليه السّلام گفت كه : او را نامى بگذار ، گفت : سبقت نمىگيرم در نام او بر حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ، پس او را در جامهء زردى پيچيدند به خدمت حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آوردند ، آن حضرت فرمود : من شما را نهى نكردم كه در جامهء زرد نپيچيد او را ؟ پس آن جامهء زرد را انداخت و آن حضرت را در جامهء سفيدى پيچيد « 1 » . به روايت ديگر : زبان خود را در دهان آن حضرت كرد و زبان آن حضرت را مىمكيد ، پس از امير المؤمنين عليه السّلام پرسيد كه : او را نامى گذاشتهاى ؟ آن حضرت فرمود : بر تو سبقت