أُولئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
« 1 » يعنى : اينان طرفداران خدا هستند ، بدانيد كه طرفداران خداوند رستگارند .
نعمانى در تفسير خود با سند خود ( كه در كتاب « قرآن » بحار نقل خواهيم كرد ) روايت كرده كه : امير المؤمنين عليه السّلام گفت : پيغمبر به من فرمود : يا ابا الحسن شايسته است كه خداوند گمشدگان را وارد بهشت كند . سپس امير المؤمنين عليه السّلام فرمود :
مقصود پيغمبر مؤمنينى هستند كه در زمان غيبت بسر مىبرند و از امامى كه جايش نامعلوم و خودش از نظرها غائب است ، پيروى مينمايند . آنها عقيده بامامت او دارند . و بذيل عنايتش چنگ ميزنند ، و منتظر آمدن او هستند و يقين بوجود او دارند . و شكايتى ندارند ، و بردبار و تسليم خواستهء حقند . و از اين جهت گم شده هستند كه از يافتن مكان امام خود و از شناختن شخص او گم شدهاند .
دليل بر اين مطلب اينست كه وقتى خداوند خورشيد را كه راهنماى اوقات نماز است ، از نظر بندگانش بپوشاند ، آنها مىتوانند وقت نماز را بتأخير بياندازند تا موقعى كه آشكار مىشود ، وقت براى آنها روشن گردد و يقين كنند كه ظهر شده است .
همين طور كسى كه منتظر آمدن امام است و چنگ بدامان امامت او زده ، هم تمام واجبات و فرايض الهى را به عهده دارد كه انجام دهد و وقتى انجام داد از او پذيرفته است و ( با غيبت امام ) از معنى واجب بودن ، بيرون نميرود . و اين بنده هم صبر مىكند و نظر برحمت حق دارد و غيبت امامش ضررى بعقيدهء او نميرساند .
شيخ مفيد در كتاب « اختصاص » روايت مىكند كه راوى گفت : به امام جعفر صادق عليه السّلام عرضكردم : ما بهتر هستيم يا اصحاب قائم ؟ فرمود : شما بهتر از اصحاب قائم هستيد ، زيرا شما از دولتهاى ظالم شب و روز بر جان امام خود و خودتان هراسان ميباشيد اگر نماز ميخوانيد ، با حالت تقيه است و اگر روزه مىگيريد ، باز در تقيه است و اگر حج ميكنيد آن هم در تقيه است و اگر ( در محكمه شرع و حضور قاضى ) گواهى بدهيد ( بجرم تشيع ) گواهى شما پذيرفته نيست ، و از اين قبيل چند چيز
هامش
( 1 ) سورهء مجادله آيهء 22 .