خود را بشناس زيرا شناختن او ضررى به تو نميرساند ، خواه ظهور صاحب الامر زود واقع شود و خواه بتأخير بيافتد .
و هم در غيبت نعمانى از فضيل بن يسار روايت كرده كه از امام جعفر صادق عليه السّلام پرسيدم مقصود از آيهء
يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ
« 1 » چيست ؟ فرمود : اى فضيل ! امام خود را بشناس كه شناختن او ضررى به تو نميرساند خواه اين امر زود واقع شود و خواه بتأخير بيافتد . كسى كه امام خود را بشناسد ، و سپس پيش از قيام صاحب الامر بميرد ، مثل كسى است كه در لشكر او نشسته است ، نه ! بلكه مانند كسى است كه در زير پرچم او نشسته باشد ! بعضى از اصحاب اين طور روايت كردهاند : مثل كسى است كه در ركاب پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله شهيد شده باشد .
هم در آن كتاب از ابو بصير نقل كرده كه گفت : به آن حضرت گفتم : قربانت گردم ، فرج و گشايش كار شما اهل بيت كى خواهد بود ؟
فرمود : اى ابو بصير ! تو از كسانى هستى كه چشم به دنيا دارند . هر كس صاحب الامر را بشناسد ، انتظار ظهور او ، براى وى گشايش و فرج است ! همچنين در كتاب ياد شده از اسماعيل بن محمد خزاعى روايت نموده كه گفت :
ابو بصير از حضرت صادق عليه السّلام سؤالى كرد كه من هم مىشنيدم . وى گفت : آيا من قائم ( ع ) را درك مىكنم ؟ فرمود : اى ابو بصير ! مگر تو امام خود را نمىشناسى ؟
عرضكرد : بلى و اللَّه ، شما امام من هستيد . حضرت دست او را گرفت و فرمود : اى ابو بصير به خدا قسم تو از اينكه در سايهء ايوان قائم شمشيرت را بدست گيرى باك ندارى .
مؤلف : يعنى تو هر گونه آمادگى براى ظهور و جانبازى در راه قائم ما دارى و نيز در غيبت نعمانى از فضيل بن يسار نقل مىكند كه گفت از امام محمد باقر عليه السّلام شنيدم ميفرمود : كسى كه بميرد و امامى نداشته باشد ( امام خود را نشناسد ) همچون مردم عهد جاهليت مرده است . و كسى كه بميرد در حالى كه امام خود را ميشناخته زيانى نبرده ، خواه ظهور امام زمان زود واقع شود و يا بتأخير بيافتد ، و
هامش
( 1 ) سورهء اسراء آيهء 17 .