يعنى : با اصرار زياد به خداوند قسم خوردند كه خداوند مرده را زنده نمىگرداند .
ولى خداوند مرده را زنده مىكند اين وعدهء راست خدا است ولى اكثر مردم نمىدانند .
حضرت فرمود : اى ابو بصير ! در باره اين آيه چه عقيده دارى ؟ عرضكردم آنچه من ميدانم اينست كه مشركين عقيده داشتند و براى پيغمبر قسم ميخوردند كه خداوند مردگان را زنده نمىگرداند . حضرت فرمود : اف بر كسى كه اين عقيده را دارد .
حضرت فرمود : از آنها سؤال كن آنها به خداوند يگانه سوگند ميخوردند يا به « لات » و « عزى » ؟ « 1 » عرضكردم : قربانت گردم ! مرا در جريان امر بگذار حضرت فرمود : اى ابو بصير ! هر گاه قائم ما قيام كرد ، خداوند گروهى از شيعيان ما را كه سر دستهء شمشيرشان را بر روى دوش داشته باشند ، از قبرهاشان برانگيخته نموده بسوى قائم ميفرستد .
چون اين خبر بجمعى از شيعيان كه هنوز نمردهاند ميرسد به يكديگر ميگويند فلانى و فلانى و فلانى از قبرهاى خود بيرون آمده و هم اكنون با قائم هستند . وقتى اين خير به گوش مردمى از دشمنان ميرسد ، ميگويند : اى جماعت شيعه ! چقدر شما دروغگو هستيد اين دولت شما است ، با اين وصف شما در اين دولت هم دروغ ميگوئيد نه به خدا قسم اين اشخاص زنده نشدهاند و تا روز قيامت زنده نميشوند . خداوند هم زبان حال آنها را در اين آيه
وَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ
حكايت فرموده است .
در تفسير عياشى از ابو بصير هم اين حديث آمده است .
مؤلف سيد بن طاوس در كتاب « سعد السعود » از كتاب « ما نزل من القرآن في اهل البيت » تأليف شيخ مفيد بسند خود اين روايت را از حضرت صادق و حضرت باقر عليهما السلام نيز نقل كرده است .
هامش
( 1 ) لات و عزى دو بت معروف كفار قريش بود .