« 264 » زكات به معنى صدقه است و عبارت « هم راكعون » جملهء حاليه است و منصوب و نبايد آن را عطف بر يقيمون الصلاة و يؤتون الزكات گرفت و از آن چنين نتيجه گرفت كه نماز مىخوانند و زكات مىدهند و ركوع مىكنند . زيرا اوّلا : اين امر مستلزم تكرار است چون ركوع در ضمن نماز آمده ثانيا : چنين برداشتى با نصوص و اقوال علما مخالفت دارد . مؤلف مجمع البيان به سند خود روايت كرده است كه ابو ذر گفت : روزى با پيامبر ( ص ) نماز ظهر مىگزاردم . گدايى در مسجد به خواهشگرى پرداخت اما كسى به دو چيزى نداد . آن گدا هم دست به سوى آسمان برداشت و گفت : خدايا شاهد باش كه من در مسجد رسول خدا ( ص ) خواهش كردم اما كسى چيزى نداد . على ( ع ) در حال ركوع بود كه با انگشت كوچك دست راست خويش كه در آن انگشترى مىكرد به آن گدا اشارت فرمود . گدا جلو آمد و انگشترى را از انگشت آن حضرت بيرون آورد . اين حادثه در برابر ديدگان رسول خدا ( ص ) اتفاق افتاد . چون پيامبر ( ص ) از نماز فارغ شد ، سر به سوى آسمان بلند كرد و گفت : پروردگارا ! برادرم موسى تو را خواهش كرد و گفت : رب اشرح لى صدرى . . . و اجعل لى وزيرا من اهل هارون اخى اشدد به ازرى ، پس تو قرآنى ناطق بر او فرو فرستادى كه بازوى تو را با برادرت نيرومند خواهيم كرد . خدايا و اينك من محمدم پيامبرت و برگزيده‌ات پس سينهء مرا نيز گشاده فرما و كارم را آسان گردان و وزيرى از خاندان خويش برايم قرار ده ، على را قرار بده و به دو پشتم را محكم فرما . ابو ذر گفت : به خدا هنوز پيامبر ( ص ) سخنش را تمام نكرده بود كه جبرئيل بر او فرود آمد و گفت : محمد ! بخوان