ماجراى افك
آيهء نجوا
« 262 » در تفسير مجمع البيان آمده است : اين آيه دربارهء توانگران فرود آمد . زيرا آنان پيش پيامبر ( ص ) مىآمدند و مدت زيادى به گفتوگو با آن حضرت مىپرداختند . خداوند هم فرمود كه وقت گفتوگو با رسول خدا ( ص ) صدقه بپردازند . چون آنها چنين فرمانى ديدند دست از گفتوگو با پيغمبر ( ص ) كشيدند و سپس آيهء رخصت نازل شد . اين سخن از مقاتل بن حيان نقل شده است . امير المؤمنين فرمود : در كتاب خدا آيتى است كه هيچ كس پيش از من و پس از من بدان عمل نكرد و آن آيهء نجواست . مرا يك دينار بود كه به ده درهم فروختم و هرگاه مىخواستم با رسول خدا ( ص ) نجوا كنم ، قبلا درهمى مىدادم تا اين كه آيهء
« 263 » آن آيه را نسخ كرد . اين آيه پيش از من و پس از من دربارهء هيچ كس ديگر نازل نشد . ابن عمر نيز گفته است : على بن ابى طالب را سه خصلت بود كه اگر يكى از آنها از آن من بود برايم محبوبتر از شتران سرخموى بود . ( يكى ) ازدواج او با فاطمه ( دوم ) دادن رايت به دو در روز خيبر و ( سوم ) آيهء نجوا . مجاهد و قتاده گفتهاند : اصحاب از رازگويى با پيامبر ( ص ) نهى شدند مگر وقتى كه صدقه دهند و هيچ كس جز على بن ابى طالب كه برترين درودها بر او باد ، با آن حضرت راز نگفت . وى دينارى به عنوان صدقه پيش فرستاد سپس آيهء رخصت نازل شد .