پيامبرانم ، تو در نبوّت شريك من بودى ، و حال اگر پيامبر نيستى ، وصىّ پيامبر و وارث او هستى . « 429 » »
اين معنى از همهء « اهل بيت ( ع ) » به طور « تواتر » رسيده است . اين ، از « ضروريّات » است ، هم نزد « ائمّهء اهل بيت ( ع ) » ، و هم نزد دوستانشان ، از عصر صحابه تا . . . امروز .
« سلمان فارسى » نقل مىكند : پيامبر ( ص ) همواره مىفرمود : « وصىّ و مركز اسرارم ، و بهترين كسى كه پس از خود باقى مىگذارم كه وعدههايم را منجز مىسازد و بدهكاريهايم را اداء مىنمايد علىّ بن أبي طالب است « 430 » . »
« ابو ايّوب انصارى » نقل كرده كه شنيدم رسول خدا ( ص ) به فاطمه ( ع ) فرمود : « آيا خبر ندارى كه خداوند توجّهى به ساكنان زمين فرموده ، از ميان آنها پدرت را انتخاب كرد و او را پيامبر قرار داد ، سپس بار دوّم به آنها توجّه كرد همسرت را برگزيد ، و به من وحى فرمود ، آنگاه من او را همسر تو قرار دادم و وصىّ خويش انتخاب كردم . « 431 » »
« بريدهء اسلمى » نقل نموده كه از پيامبر ( ص ) شنيدم مىفرمود : « هر پيامبرى وصىّ و وارثى دارد ، وصىّ و وارث من علىّ بن أبي طالب است « 432 » » .
هامش
( 429 ) رجوع كنيد به شرح نهج البلاغهء ( ابن ابى الحديد ) ج 13 ص 210 ط مصر با تحقيق محمد ابو الفضل .
( 430 ) رجوع كنيد به پانوشت 263 .
( 431 ) رجوع كنيد به پانوشت 265 .
( 432 ) رجوع كنيد به پانوشت 262 .