از نامهاى قرآن مجيد ( تاريخ قرآن ، ص 32 )
قرآن مجيد
ق وَ الْقُرْآنِ الْمَجِيدِ
( ق - 1 )
- قرآن ستوده از اسامى قرآن است . ( گذرى بر قرآن - ص 148 )
قرآن محمدى
در قديم بيشتر در ترجمههاى اروپايى قرآن محمدى مىگفتند . ( تاريخ قرآن ، ص 14 )
قرآن مذهب ( م ذ هّ )
قرآنى كه بر آن طلا كار كرده باشند .
قرآن نازل
قرآن مجيد را گويند كه بر حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله نزول يافت .
قرآن ناطق
تعبيرى است از امامان معصوم ( عليهم السلام ) كه زبان گوياى قرآن مجيد هستند .
القرآن يفسر بعضه بعضا
به معنى آنكه بخشهايى از قرآن روشنگر بخشهاى ديگر است . اهتمام به حل مشكلات قرآنى به مدد خود قرآن است و از مصادر تفسير قرآن است ، يعنى چه بسيار آيههايى كه در بر دارندهء تفصيل براى اجمال آيهء ديگر يا تخصيص آن براى اطلاق آن است ( قرآنپژوهى ، ص 47 و 323 )
قراء ( ق رّ )
جمع قارى ( خوانندهء قرآن مجيد )
1 . شهرت كسانى كه در مدينه ، زمان حضرت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله به قرائت و حفظ و ضبط سورهها و آيات آن مشغول بودند . ( تاريخ و علوم قرآن ، ص 91 )
2 . قرائى چند با انتساب به « شهرها » و مناطق نزد علماى تجويد مشهورند ، چون قرّاء مكى ، قراء مدنى ، قراء بصرى ، قراء كوفى ، قراء حجازى و قراء عراقى .
3 . قرائى چند با انتساب به « تعداد » نزد علماى تجويد مشهورند ، چون قراء سبعه ، قراء ثمانيه ، قراء عشره ، قراء ثلاثه و قراء اربعة عشر .
قراآت ( ق )
جمع قرائت ( قرآن ) است و قراآت ( قرائتهاى ) مختلفى كه وجود دارند عبارتند از :
قراآت عشر ( دهگانه ) قراآت سبعه ( هفتگانه ) قراآت اربعة عشر ( چهاردهگانه ) قراآت شاذ و . . .
قرائات
- قراآت
قراء اربعة عشر ( ا ب ع ة ع ش )
قراء عشرند به اضافهء حسن بصرى ( متوفى 110 هجرى ) و ابن محيص ( متوفى 122 هجرى ) و يحيى بن مبارك ( متوفى 202 هجرى ) و شنبوذى ( متوفى 388 هجرى ) و قراآت اينها به قراآت اربعة عشر موسوم گرديد . ( پژوهشى در تاريخ قرآن كريم ، ص 356 )
قراء اوائل
مانند قراء سبعه يا عشره ( مقدمهاى بر تاريخ قراآت قرآن كريم ، ص 139 )
قرائت ( ق ء )
همان تلاوت و خواندن قرآن كريم است - قرائت قرآن
الف . اصطلاحا به گونهاى از تلاوت قرآن اطلاق مىشود كه داراى ويژگىهاى خاص است ( تاريخ قرآن ، معرفت ، ص 140 )
ب . وقتى است كه قرائت به يكى از پيشوايان