حضرت هدهد را با نامهاى نزد ملكهء سبا فرستاد و خواستار تسليم او شد . بلقيس با هداياى بسيار نزد آن حضرت آمد ولى چون آن را در برابر ثروت حضرت ناچيز و تخت خود را قبل از حضور خود در پيشگاه حضرت سليمان عليه السّلام حاضر ديد با قوم خود ايمان آورد .
عرضهء اخير
آخرين بارى كه جبرئيل قرآن كريم را با رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله مقابله كرد . ( مقدمهاى بر تاريخ قراآت قرآن كريم ، ص 73 )
عرف
- سورهء عرف
عرفات
فَإِذا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفاتٍ
( بقره - 198 )
يك بار در قرآن مجيد آمده و بيابان و صحراى وسيع و مسطح و هموارى است بين مكه و طايف و اين سرزمين در مناسك حج محل وقوف حاجيان است در روز نهم ذيحجه .
عروس قرآن
سورهء الرحمن را گويند . ( تفسير ابو الفتوح - منهج الصادقين - الاتقان ، ج 2 ، ص 490 )
عروة الوثقى ( ع و ت ل و قا )
فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى
( بقره - 256 )
1 . اين كلمه دو بار در قرآن مجيد ( بقره - 256 - لقمان 22 ) آمده است . در اين دو آيه ايمان به خدا و توجه به خدا توأم با نيكوكارى چنگ زدن به دستگيرهء محكم ناميده شده . گفتهاند از باب تشبيه يك حقيقت غير قابل حس به امر محسوس است ( قاموس قرآن - مجمع البيان )
2 . از نامهاى قرآن مجيد ( الاتقان ، ج 1 ، ص 183 - تاريخ قرآن ، ص 32 )
عزائم ( ع ء )
سورههايى هستند كه در آنها آيهء سجدهء واجب است و آنها چهار باشند : الم ، تنزيل ، حم سجده ، النجم ، اقرأ ( فرهنگ علوم - مبادى فقه و اصول ، ص 316 )
عزائم اربع
چهار سورهاى كه در آنها سجدهء واجب قرار دارد .
عزائم السجود
سورههايى از قرآن مجيد كه داراى سجده واجب هستند ( فرهنگ نفيسى )
عزّت
- سورهء عزت
عزى ( ع زّا )
أَ فَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَ الْعُزَّى وَ مَناةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرى أَ لَكُمُ الذَّكَرُ وَ لَهُ الْأُنْثى
( نجم - 19 و 20 و 21 )
يكى از سه بت معروف و مؤنث اعراب جاهلى .
عزى مهمترين بت نزد قريش شمرده مىشد و پرستش وى ميان قبايل مختلف به ويژه در ميان قبايل خزاعه ، بنى طى ، بنى شيبان و بنى غطفان معمول بود . معبد اين بت در محلى واقع ميان مكه و طايف به نام نحله بود . و به احتمالى بت عزى درختى است كه بنى غطفان خانهاى براى آن بنا كرده بود ( يا عزى بتى بود در يك درخت سمر ) .
عزى در عربستان داراى معابد متعدد بود . در تبوك بتكدهاى به نام بيت عزى وجود داشت و قريش درهاى را به نام « سقام » به عزى اختصاص مىدادند و مانند كعبه آن دره را براى وى حرم مىپنداشتند .