ش
شا
از علايمى است كه در قرآن گذارند به نشانهء آيه در نزد شامى ( فروغ قرآن ، ص 62 )
شاذ ( ذّ )
به آن نوع قرائت قرآن مجيد كه مستند به قرائت قراء سبعه يا قراء عشره نباشد نام شاذ و شواذ ( جمع شاذ ) اطلاق گرديده و اين نوع قرائت به تدريج از رواج افتاد .
شافيه
يا شفا به سورهء فاتحة الكتاب گفته مىشود . از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله روايت شده كه فرمود فاتحة الكتاب شفاء من كل همّ ( تفسير ابو الفتوح )
شاكر
فَإِنَّ اللَّهَ شاكِرٌ عَلِيمٌ
( بقره - 158 )
شكر ( سپاس ) پذير . خداى تعالى است ( نامها و صفتهاى خداى رحيم ، ص 144 )
شامى
شهرت قارى شام - ابن عامر - نزد علماى تجويد ( ريحانة الادب )
شأن نزول ( ش ء )
بيشتر مفسرين فرقى بين شأن نزول و سبب نزول قائل نشدهاند ، اما شأن نزول اعم از سبب نزول است . هرگاه به مناسبت جريانى دربارهء شخص يا حادثهاى ( در گذشته ، حال ، آينده ) يا دربارهء فرض احكام آيه يا آياتى نازل شود ، همهء اين موارد را شأن نزول آن آيات گويند ( مثلا مىگويند فلان آيه دربارهء عصمت انبياء نازل شده ) اما سبب نزول ، حادثه يا پيشامدى است كه متعاقب آن ، آيه يا آياتى نازل مىشود و به عبارت ديگر آن پيشامد باعث و موجب نزول مىشود . لذا سبب اخص است و شأن اعم ( تاريخ قرآن ، معرفت ، ص 65 و 66 )
شاهد
إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً
( فتح - 8 )
گواه . حاضر . از اسامى رسول اكرم است ( ناسخ التواريخ ، حضرت رسول ، ج 4 ، ص 265 - كشف المطالب ، ص 17 )
شاهد و مشهود
وَ شاهِدٍ وَ مَشْهُودٍ
( بروج - 3 )
1 . شاهد روز عرفه و مشهود روز قيامت است .
2 . شاهد گواهانند كه عليه مردم شهادت مىدهند و مشهود مردمى كه عليهشان شهادت داده مىشود .
3 . شاهد حضرت محمد رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و مشهود