1 . ابو بكر خطبه خواند و پس از حمد و ثناى الهى و وصيّت به تقوى چنين گفت : « اين ، كتاب خدا است كه در ميان شما است ، هرگز نور آن خاموش نخواهد شد و عجايب آن به پايان نخواهد رسيد . از نور و نصايح آن استفاده كنيد و نور آن را براى روز تاريكى خود ذخيره كنيد . خداوند شما را براى عبادت خود خلق كرده و كرام الكاتبين را نگهبان شما قرار داده است . . . » « 1 »
2 . عمر بن خطاب گويد : « در شبهات توقف كنيد تا حكم آن روشن شود و هر كس بدون علم وارد شبهات شود ، گناه كرده است و نظرتان را براى خدا خالص كنيد تا خدا هم به شما نظر كند . بر شما باد كه به قرآن تمسك كرده ، آن را امام خود قرار دهيد . . . » « 2 »
آرى ، تمام آنچه از اين دو خليفه رسيده است ، همين است . اما در مقابل ، اهل بيت پيامبر عليهم السلام كه معدن بى پايان علم الهى هستند . به بهترين وجه قرآن را ستوده و آن را توصيف نمودهاند ، چرا كه آنان از درياى علم پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم سيراب شدهاند .
سخنان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم درباره قرآن
1 . على عليه السلام از آن حضرت چنين روايت مىكنند :
« زندگى در دنيا فايدهاى ندارد ، جز براى كسانى كه گوش شنوا داشته ، عبرت پذير و نصيحت خواه و يا عالم ناطق باشند . اى مردم ! شما در زمان هدنه « 3 » زندگى مىكنيد . زمان به سرعت بر شما مىگذرد و مىبينيد كه گذشت روز و شب ، هر چيز نو و جديدى را كهنه و فرسوده كرده و دورها را نزديك و به وعده وفا كرده است . پس خود را براى جهاد و تلاش در ميدان مبارزه و مسابقه آماده كنيد . »
مقداد پرسيد : « يا رسول اللّه ! معناى هدنه چيست ؟ » فرمود : « بلا و قطع
هامش
( 1 ) . مستدرك حاكم ، ج 2 ، ص 383 و كنز العمال ، ج 16 ، ص 147 و مجمع الزوائد ، ج 2 ، ص 189
( 2 ) . سنن دارمى ، ج 1 ، ص 163 .
( 3 ) . معناى « هدنه » در همين روايت خواهد آمد .