شدند و دنيا به انتهاء رسيد دنيا آنان را رها مىكند و نابودشان مىسازد ، همان گونه كه خداوند در قرآن مجيد مىفرمايد :
كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِيماً تَذْرُوهُ الرِّياحُ وَ كانَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ مُقْتَدِراً
.
يعنى مانند آبى كه از آسمان فرستاديم و گياهان زمين به آن آلوده شدند و بعد از اينكه زمين خشك شد به صورت خاشاكى در آمدند و بادها آن خاشاك را به هر طرف پراكنده مىسازند و خداوند بر همه چيز توانائى دارد .
هر كسى كه در دنيا براى او خوشحالى پيش آيد ، روزى دنبالش گريه و اشك خواهد بود ، هر لحظهاى كه برايش خوشى پيدا شود تلخى هم به دنبال خواهد آمد ، هر گاه زندگى لذتبخشى برايش باشد و در ناز و نعمت و رفاه بسر برد ، بعد از آن گرفتار باران عذاب و ناراحتىها مىشود .
روزى دنيا از وى يارى مىكند و نبايد به اين يارى اطمينان پيدا كند زيرا ممكن است روزى او را نشناسد ، دنيا از يك طرف گوارا مىباشد ولى از طرف ديگر تلخ و ناگوار مىشود و بيمارى مىآورد ، اگر كسى يك روز در امنيت و آسايش بسر برد ، ولى روز ديگر در وحشت و ترس مىگذارند .
دنيا خود گول مىزند و هر چه در آن قرار دارد فريب دهنده است ، هر كس در دنيا زندگى مىكند هلاك مىشود و فانى مىگردد ، در زاد و توشه دنيا خيرى نيست مگر تقوى كه به آدميان سود مىرساند ، هر كس در آنجا به كم قناعت كند در آخرت زياد بدست مىآورد و هر كس زياد به چنگ آورد برايش نخواهد ماند و به زودى از دستش خارج خواهد شد .
بسا افرادى كه به دنيا دل بستند و به آن اعتماد نمودند ولى دنيا آنها را گرفتار مصيبت كرد كسانى كه با آرامش دل در روى زمين راه مىرفتند ولى ناگهان از پا در آمدند ، چه اشخاصى كه با احتياط و تدبير روى آن زندگى مىكردند ولى مكر و فريب دنيا آنها را نابود ساخت و هلاكشان كرد .
چه اشخاصى كه در جهان با قدرت و جلال و شكوه بسر مىبردند ولى در اثر گردش روزگار حقير و خوار شدند و چه بسا مالدارانى كه در زرق و برق دنيا