و تعجب از كسى است كه دنيا را آزمايش كرده ولى باز به آن اطمينان پيدا مىكند و در شگفت مىباشم از كسى كه يقين به حساب دارد باز مرتكب معصيت ميگردد .
76 - ابن مغيره گويد : حضرت رضا عليه السّلام ميفرمودند :
انك في دار لهامدة * يقبل فيها عمل العامل
الا ترى الموت محيطا بها * يكذب فيها امل الامل
تعجل الذنب لما تشتهى * و تامل التوبة في قابل
و الموت يأتي اهله بغتة * ما ذاك فعل الحازم العامل
تو در خانهاى زندگى ميكنى كه براى آن وقت معينى هست و هر كس در آن ايام و مدت كارى انجام دهد مورد پذيرش قرار ميگيرد مگر مشاهده نميكنى كه مرگ دنيا را فرا گرفته است و آرزوى آرزومندان به حقيقت نميرسد .
براى مشتهيات نفسانى به سرعت مرتكب گناه ميشوى ولى آرزو ميكنى كه در آينده توبه نمايى در حالى كه مرگ بطور ناگهانى فرا ميرسد و تو را ميربايد و اين كار از آدم زرنگ كارى دور از احتياط مىباشد .
77 - محمد بن يحيى از عمويش روايت مىكند كه امام رضا عليه السّلام اين ابيات را مىخواندند :
كلنا نامل مدافى الاجل * و المنايا هن آفات الامل
لا يغرنك اباطيل المنى * و الزم القصد ودع عنك العلل
انما الدنيا كظل زائل * حل فيه راكب تم رحل
همه ما آرزو مىكنيم كه مرگ ما به تاخير افتد ، در صورتى كه مرگها آرزوها را بر باد مىدهند ، آرزوهاى دور و دراز تو را فريب ندهد ، همواره ميانه روى را اتخاذ كن و علتها را واگذار ، دنيا مانند سايهاى مىباشد كه مسافرى در آنجا اندكى بياسايد و بعد از آنجا كوچ كند .
78 - داود بن سليمان از امام رضا عليه السّلام روايت مىكند كه امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : اگر بندهاى مرگ را كه به سرعت به طرف او حركت مىكند مشاهده نمايد ، با آرزوهاى خود مخالفت مىكند و از طلب دنيا دست مىكشد .