است كه از رفيقت مشاهده مىكنى ، هر گاه ديدى رفيقت عقائدش مانند خودت مىباشد و در اعمال و اقوال مثل تو عمل مىكند ، در اين جا او مؤمن است و بايد او را برادر خود بدانى و او را دوست داشته باشى .
اما اگر از او عقيدهاى بر خلاف خود مشاهده كردى و سخنان ناروائى از او شنيدى كه از باطن او حكايت مىكند و معلوم مىشود او با عقيده شما مخالف است در اين صورت او مؤمن نخواهد بود ، مگر اينكه مدعى شود او در بعضى از اعمال و اقوال خود تقيه مىكند .
در اين صورت بايد در گفتههاى او دقت كنيد و بنگريد او حقيقا تقيه مىكند و آيا اعمال او از موارد تقيه هست ، زيرا تقيه مواردى دارد كه بايد روى آن عمل كرد و اگر كسى از موارد آن تجاوز كند مورد قبول قرار نمىگيرد ، در هر صورت بايد در اعمال او دقت شود تا حقيقت روشن گردد .
تفسير تقيه اين است كه گروهى بد كار گرد هم جمع شدهاند و كارهائى بر خلاف حق انجام مىدهند ، در اين ميان مؤمنى هم با آنها كار مىكند و در عمل تقيه مىنمايد ، تا هنگامى كه كارهاى او به فساد آلوده نگردد و به دينش زيان نرساند تقيه جائز است و مانعى ندارد .
101 كفر مخالفان و ناصبيان
1 - معلى بن خنيس گويد : امام صادق عليه السّلام در تفسير آيه شريفه ان الذين فارقوا دينهم و كانوا شيعا فرمود : به خداوند سوگند آن گروه دين خود را ترك كردند .
2 - ابو مالك جهنى گويد : از امام صادق عليه السّلام شنيدم فرمودند : خداوند روز قيامت با سه نفر سخن نمىگويد و به آنها توجه نمىكند ، و اعمال آنها را تزكيه نمىنمايد و آنها را به عذاب سخت گرفتار مىسازد .