ابو ذر رحمة اللَّه عليه به رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله عرض كردند يا رسول اللَّه خاضعان و خاشعان و فروتنان و كسانى كه خداوند را ذكر مىگويند بيش از همه به بهشت مىروند ، رسول خدا فرمودند : خير قبلا فقراء مؤمنان مىآيند و از بالاى گردنهاى مردم عبور مىكنند و خود را به بهشت مىرسانند .
خازنان بهشت به آنها مىگويند : شما در جاى خود قرار گيريد تا به حساب شما رسيدگى شود ، آنها مىگويند : ما را چگونه به حساب مىكشيد به خداوند سوگند ما چيزى در اختيار نداشتيم تا ستم كنيم و يا عدالت داشته باشيم ، ما چيزى را مالك نبوديم كه آن را بدهيم و يا بخل داشته باشيم ، ما خداوند را عبادت كرديم ، تا مرگ ما فرا رسيد .
خداوند متعال به موسى عليه السّلام وحى كردند : هر گاه ديدى فقر به طرف شما آمد بگو خوش آمدى كه شعار صالحان هستى ، و هر گاه مشاهده كردى توانگرى آمد ، بگو گناهى است كه عقوبت آن زود رسيد .
عيسى عليه السّلام فرمود : دو دست من خادم من هستند ، و دو پايم مركبم مىباشند ، و زمين هم فرش من هست ، و سنگ هم بالش من خواهد بود ، سرماى زمستان را در بيابانها خواهم گذرانيد ، و شبها نور ماه را چراغ خود خواهم گرفت ، خورش من گرسنگى و خوف را شعار خود خواهم ساخت .
لباس پنبه در بر مىكنم ، ميوهها و سبزيهاى من گياهانى است كه از زمين مىرويند ، و حيوانات و چهارپايان از آن استفاده مىكنند ، شبها مىخوابم در حالى كه چيزى ندارم و صبح بر مىخيزم باز هم چيزى ندارم ، و با همه اينها كسى در روى زمين بىنيازتر از من نيست .
امام صادق عليه السّلام فرمود : خداوند متعال از بنده محتاج خود در دنيا عذر خواهى مىكند همان گونه كه برادرى از برادرش عذر مىخواهد ، خداوند مىفرمايد : به عزت و جلال خودم سوگند من تو را از اين جهت فقير نكردم كه در نظرم خوار مىباشى .
اكنون ديده باز كن بنگر در عوض مال دنيا در آخرت برايت چه مقرر
بحار الأنوار (ج64) (ايمان و كفر) (فارسى) — صفحة 338
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٣٣٨