به شمارهء ( 1 ) و در بخش نماز - قسمت سوّم - به شمارهء ( 12 ) و قسمت دهم ، به شمارهء ( 1 ) و قسمت سيزدهم ، به شمارهء ( 19 ) و در بخش حدود - قسمت پانزدهم - به شمارهء ( 3 ) گذشت .
488 - محمّد بن اسماعيل هاشمى
، با اين عنوان دركتابهاى رجال ذكرى نيافتيم . درحالى كه وى ازامام كاظم عليه السلام روايت مىكندو روايت او در بخش عهد امامت امام عليه السلام به شمارهء ( 18 ) نقل شد .
489 - محمّد بن بشير
، شيخ در رجال خود او را از جمله راويان امام كاظم عليه السلام ياد كرده ، مىگويد : وى اهل غلوّ و لعنت شده است .
در رجال كشى رواياتى آمده است كه دلالت بر كفر وى دارد و اينكه او از حق بيرون شده و به زبان موسى بن جعفر عليهما السلام لعن او اظهار شده است ، از جمله روايتى است كه علىّ بن حمزهء بطائنى نقل كرده ، مىگويد :
من از امام كاظم عليه السلام شنيدم كه مىفرمود : « خدا محمّد بن بشير را لعنت كند و حرارت آهن را بر او بچشاند ! كه او بر من دروغ مىبندد ، خداوند از او بيزار است و من هم به درگاه خدا از او بيزارى مىجويم ! » .
اين محمّد بن بشير از مردم كوفه و از جمله آزادشدگان بنىاسد است و اصحابى دارد كه معتقدند موسى بن جعفر عليهما السلام از دنيا نرفته و زندانى هم نشده است بلكه او از نظرها غايب و پنهان گشته است و همو امام قائم مهدى عليه السلام است و او در زمان غيبت خود در بين اين امّت محمّد بن بشير را جانشين خود قرار داده و او را وصىّ خود نموده و انگشتريش و علمش و تمام آنچه كه رعيّتش به آن در امر دين و دنيايشان نياز دارند به او داده و تمام امور خود را به او واگذارده و او را جانشين خود نموده است بنابراين محمّد بن بشير پس از وى ( امام كاظم عليه السلام ) امام است .