كاظم عليهما السلام روايت كرده است . وى ثقه و متشخّص است ، كتابى دارد كه حماد بن عيسى و ديگران از آن روايت كردهاند . و كشى در رجال خود او را ياد كرده و روايتى طولانى از او نقل و در آخر آن مىگويد : من دربارهء شعيب جز خوبى چيزى نشنيدهام . حديث وى در بخش امامت - قسمت بيست و يكم - به شمارهء ( 33 ) و در بخش اصحاب - قسمت يازدهم - به شمارهء ( 1 ) و در بخش حج - قسمت سى و نهم - به شمارهء ( 2 ) و در بخش نكاح - قسمت اوّل - به شمارگان ( 2 و 3 ) و در بخش حدود - قسمت سيزدهم - به شمارهء ( 1 ) نقل شد .
306 - شقيق بن ابراهيم بلخى
، شقيق از بزرگان عرفا و مشاهير پارسايان و دلدادگان به خداست ، مقامات او معروف و حالات او مشهور است . وى شرح حال مفصّلى در كتابهاى مقامات عارفان و اولياى خدا دارد كه در اينجا محل ذكر آنها نيست . او با امام كاظم عليه السلام روايت مفصّلى دارد كه ما آن را در قسمت عبادت آن حضرت به شمارهء ( 16 ) نقل كرديم .
صاد
307 - صالح بن ابى حمّاد
، شيخ در « الفهرست » مىنويسد : صالح بن ابى حمّاد كتابى دارد كه احمد بن ابى عبداللَّه از آن روايت مىكند . نجاشى مىگويد : ابوالخير ، صالح بن ابى حماد رازى ، نام ابوالخير زاذويه بود با امام عسگرى ديدارى داشت درحالى كه امر وى مشتبه است ؛ بعضى او را خوب و بعضى بد مىدانند ! وى كتابى دارد كه سعد بن عبداللَّه از آن روايت مىكند و او را از اصحاب امام جواد عليه السلام نيز مىشمارد .