على عليهم السلام نقل كرده ، فرمود : « من از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم شنيدم كه مىفرمود :
همانا شفاعت من تنها براى اهل كباير از امّتم مىباشد ، اما نيكوكاران ايشان كه شفاعت بر آنها راهى ندارد » .
ابن عمير مىگويد : عرض كردم : يابن رسول اللَّه ، براى اهل كبائر چگونه شفاعت است در حالى كه خداوند مىفرمايد :
« وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى وَ هُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ »
« 1 » و هر كه مرتكب گناهان كبيره شود كه مورد رضايت نيست ؟ فرمود : « اى ابواحمد ! هيچ مؤمنى نيست كه مرتكب گناهى شود مگر بد آيند او و پشيمان است ، پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : پشيمانى به عنوان توبه كافى است ! و باز فرمود : هر كه را حسنهء او خوشحال و سيّهء او ناراحت كند ، او مؤمن است . بنابراين هر كه از گناهى كه مرتكب شود پشيمان نگردد مؤمن نيست و شفاعت شامل حال او نمىشود و ستمگر است و خداى تعالى او را ياد كرده مىفرمايد :
« ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ وَ لا شَفِيعٍ يُطاعُ »
. « 2 » گفتم : يابن رسول اللَّه ! چگونه مؤمن نيست كسى كه براى گناه مرتكب شدهاش پشيمان نشود ؟
فرمود : « اى احمد ! كسى نيست كه مرتكب يكى از گناهان كبيره شود درحالى كه مىداند به زودى به آن خاطر مجازات مىشود مگر از گناهى كه مرتكب شده است پشيمان مىگردد و هر وقت پشيمان شود ، توبه كرده
هامش
( 1 ) - انبياء / 28 : هرگز شفاعت نمىكنند مگر براى كسى كه بدانند خدا از او خشنود است و آنها ازترس او بيمناكند .
( 2 ) - غافر / 18 : براى ستمكاران دوستى وجود ندارد و نه شفاعت كنندهاى كه شفاعتش پذيرفتهباشد .