3 - نيز از سليمان جعفرى به نقل از امام كاظم عليه السلام آورده است ، فرمود :
« هركه بامدادان از منزل خود يا منزل ديگرى درآيد و اسب سرخ مايل به زردى را با لكههاى سفيد در پيشانى و دست و پا ببيند و اگر سفيدى پيشانيش كشيده باشد ، او را عيش تمام عيش است ، در آن روز جز شادمانى چيزى نخواهد ديد و اگر پى حاجتى برود و چنين اسبى را ببيند خداوند حاجت او را برآورده سازد » . « 1 »
4 - محمد بن يعقوب ( كلينى ) از ابن طيفور متطيّب نقل كرده است ، مىگويد : امام كاظم عليه السلام از من پرسيد : به چه مركبى سوار مىشوى ؟
گفتم : الاغ ، فرمود : « چند خريدهايد ؟ » گفتم : به سيزده دينار ، فرمود : « اين اسراف است كه الاغى را به سيزده دينار بخرى و يابويى نخرى ! » گفتم :
سرورم ! مخارج يابو بيشتر از مخارج الاغ است . فرمود : « خدايى كه مخارج الاغ را مىدهد ، مخارج يابو را هم مىدهد . مگر نمىدانى كه هركس حيوانى را جهت رسيدگى به امر ما و ابراز خشم بر دشمن ما فراهم كند ، او به ما منسوب است خداوند روزى او را زياد مىكند و به او شرح صدر مىدهد و او را به آرزويش مىرساند و كمك او در برابر نيازمنديهايش خواهد بود . » . « 2 »
5 - شيخ صدوق از سليمان جعفرى نقل كرده است ، مىگويد : از امام كاظم عليه السلام شنيدم كه مىفرمود : « هركه اسب نجيبى را نگاه دارد ، ده بدى از او محو گردد و يازده حسنه هر روز در نامهء عمل او نوشته شود و هركه اسب دو رگهاى - پدر عربى و مادر غير عربى - / را بگزيند ، در هر روز در
هامش
( 1 ) - المحاسن : ص 633 .
( 2 ) - كافى : 6 / 535 .