به مردمانى ايمان را به عاريت داده است و اگر خواهد ايمان آنها را به پايان رساند و اگر خواهد بازستاند ، فرمود : اين حكم الهى دربارهء آنها جارى شده است :
« فَمُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ »
. « 1 » و به من فرمود : « بهراستى كه فلانى وديعه گرفته و امانتدار بود ايمان خود را چون به ما دروغ بست آن ايمان عاريتى را از او گرفتند » . « 2 »
3 - عياشى از صفوان نقل كرده است ، مىگويد : امام كاظم عليه السلام درحالى كه محمّد بن خلف نشسته بود از من پرسيد : « آيا يحيى بن قاسم حذّاء درگذشت ؟ » گفتم : آرى ، او در جاى خود مرد . فرمود : « امام صادق عليه السلام مىفرمايد : ايمان مستقر و مستودع است ، مستقر گروهى هستند كه ايمان به آنها داده مىشود و در دلهايشان قرار مىگيرد ولى مستودع گروهى هستند كه ايمان به آنها داده مىشود ولى بعد ايمان را از آنها مىگيرند » . « 3 »
4 - همو از امام كاظم عليه السلام نقل كرده است ، مىگويد : از آن حضرت راجع به كلام خدا :
« فَمُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ »
. « 4 » پرسيدم ، فرمود : « ايمان مستقر همان ايمان ثابت است ، ايمان مستودع ايمان عاريتى است » . « 5 »
5 - مجلسى از « نوادر راوندى » به نقل از موسى بن جعفر از پدران بزرگوارش عليهم السلام آورده است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : « مؤمن مانند درختى است كه برگ آن نه در زمستان و نه در گرماى تاستان تغيير نمىكند » پرسيدند : يا رسول اللَّه ! كدام درخت چنين است ، فرمود : درخت
هامش
( 1 ) - انعام / 98 : جمعى از افراد بشر مستقر هستند و جمعى مستودع .
( 2 ) - كافى : 2 / 418 .
( 3 ) - تفسير عياشى : 1 / 372 .
( 4 ) - انعام / 98 : ترجمه گذشت - م .
( 5 ) - تفسير عياشى ، 1 / 372 .