درحالى كه نه سال داشت . « 1 » خطيب از احمدبن معدل نقل كرده ، مىگويد :
ابن ابى دؤاد به مردى ازاهل مدينه كه به تصوّر او عبداللَّه بن موسى بن جعفر بن محمّد عليهم السلام است ، نوشت : اگر با اميرالمؤمنين [ ! ] بيعت كنى پاداش خوبى خواهى گرفت ولى اگر خوددارى كنى از آزار او درامان نخواهى بود ! او در پاسخ وى نوشت : خدا ما و شما را از فتنه بازدارد ! - و گويا او چنان بود كه اگر چنان كند به نعمت بزرگى مىرسد و اگر نه به هلاكت مىرسد ! - ما اين سخن را در قرآن بدعتى مىبينيم كه پرسنده و پاسخدهنده در آن شريكند چرا كه پرسنده چيزى را خواسته كه به او مربوط نبود و پاسخدهنده را به چيزى واداشته است كه حق نداشته است ! درحالى كه خالقى جز خدا نمىشناسد و جز اومخلوق و قرآن كلام خداست ، بنابراين خودت را و بيم خود را بدان اسم او بسپار كه خداوند خود را به آن ناميده و كسانى را كه دربارهء نامهاى او بىاعتقاد و منكرند واگذار ! آنها بهزودى كيفر اعمال خود را مىبينند و قرآن را به نام كسانى نخوان كه نزد تواند تا از گمراهان باشى ! ابن ابى دؤاد همين كه جواب نامه را ديد از او منصرف شد و نام او را نبرد . « 2 »
15 - عبيداللَّه بن موسى عليه السلام ، ابن عنبه مىگويد : بازماندگان عبيداللَّه موسى از طريق سه نفر : محمّد ، قاسم و جعفر بود ، آنان فرزندانى در خراسان ، مصر و آذربايجان و شماخى از شهرهاى شيروان داشتند و نيز فرزندانى در حجاز و همچنين در شيراز . « 3 »
هامش
( 1 ) - الاختصاص : ص 102 .
( 2 ) - تاريخ بغداد : 4 / 151 .
( 3 ) - عمدة الطّالب : ص 224 .