گريه ( از خوف خدا )
1 - صدوق از وصّافى نقل كرده است ، مىگويد : امام باقر عليه السلام فرمود :
« از مناجاتهايى كه موسى عليه السلام در كوه طور با خدا داشت اين بود كه اى موسى به قوم خود بگو : هيچ چيز تقرب جويان را به مانند گريه از خوف من مقرّب نمىگرداند و مرا عبادت كنندگان به هيچ چيز همانند پرهيز از محرّمات من عبادت نمىكنند و هيچ چيز آراستگان را بمانند پارسايى در دنيا از آنچه ايشان را بىنيازى از آن است ، براى من آراسته نمىكند .
مىفرمايد : « پس موسى عليه السلام عرض كرد : اى بخشندهترين بخشايندگان ! چه چيز آنها را بر اين صفات پايدار مىسازد ؟ فرمود : يا موسى ! امّا تقرّبجويان را گريهء از خوف من كه آنها در رفيق اعلى بدون شركت كسى با ايشان قرار دارند . و امّا متعبّدان مرا پرهيز از محرّمات من ! چرا كه من مردم را بر حسب اعمالشان معرّفى مىكنم نه آنكه از آنها شرم كنم و آنها را تعريف كنم ! امّا تقرّب جويان به من از راه پارسايى در دنيا كه من به ايشان بهشت را با تمام نعمتهايش ارزانى مىدارم تا از آنجا هر چه مىخواهند برخوردار شوند . » . « 1 »
2 - طبرسى از محمّدبن مسلم نقل كرده است ، مىگويد : از امام باقر عليه السلام شنيدم كه مىفرمود : « هيچ چيزى نيست مگر پيمانه و وزنى دارد جز اشك چشم زيرا كه چشم وقتى كه پر از اشك شود خداوند آن را بر آتش دوزخ حرام سازد و اگر اشك به صورت جارى شود هرگز روى ذلّت و خوارى نبيند زيرا كه يك قطرهء اشك ( از خوف خدا ) همانند درياهايى از
هامش
( 1 ) - ثواب الأعمال : ص 205 .