رَبِّكَ وَ هُمْ نائِمُونَ .
« 1 »
» .
« 2 »
11 - از محمّدبن مسلم به نقل از امام باقر عليه السلام آورده است ، فرمود : « به راستى كه بنده از خداوند حاجتى مىخواهد و خداوند زود يا دير مىخواهد حاجت او را برآورده سازد ، ولى در آن ميان بنده مرتكب گناهى مىشود ، خداى تبارك و تعالى به فرشتهاى كه موظّف بود حاجت او را برآورد ، مىفرمايد : او را محروم ساز زيرا كه او باعث خشم من شد و سزاوار محروميّت از جانب من گرديد . » . « 3 »
12 - از زراره نقل كرده است ، مىگويد : امام باقر عليه السلام فرمود : « هيچ بندهاى نيست مگر اين كه در دلش نقطهء سفيدى است و چون مرتكب گناه شود در آن نقطه يك نقطهء سياهى پيدا مىشود ؛ اگر توبه كند آن سياهى از بين مىرود ولى اگر دوباره دنبال گناه رود بر آن نقطهء سياه افزوده مىشود تا آن جا كه همهء سفيدى دل را فرا مىگيرد ، و چون آن سفيدى از سياهى و تيرگى گناهان پوشيده شد ديگر صاحب آن دل سياه هرگز به خير و صلاح باز نمىگردد . و اين است معناى قول خداى عزّوجلّ كه مىفرمايد :
« كَلَّا بَلْ رانَ عَلى قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ
« 4 »
» .
« 5 »
13 - از جابر به نقل از امام باقر عليه السلام آورده است ، در تفسير كلام خداى
هامش
( 1 ) - قلم / 17 - 19 : هنگامى كه سوگند ياد كردند : ميوههاى باغ را بدون استثنا صبحگاهان بچينند ، عذابى فراگير بر باغ آنها فرود آمد ، در حالى كه همه در خواب بودند .
( 2 ) - كافى : 2 / 271 .
( 3 ) - همان : 2 / 271 .
( 4 ) - مطفّفين / 14 : چنين نيست كه آنها مىپندارند بلكه اعمالشان چون زنگارى بر دلهايشان بنشسته است .
( 5 ) - كافى : 2 / 273 .