مصافحهء مؤمن
1 - كلينى از ابوعبيده نقل كرده است ، مىگويد : من با امام باقر عليه السلام هم كجاوه بودم ، اوّل من سوار مىشدم و سپس آن حضرت سوار مىشد .
همين كه در كجاوه قرار مىگرفتيم ، امام عليه السلام سلام مىكرد و آن چنان مفصّل احوال پرسى مىكرد مانند كسى كه مدّتها رفيق خود را نديده است و دست مىداد و مصافحه مىكرد . مىگويد : وقتى كه پياده مىشديم آن حضرت پيش از من پياده مىشد همين كه با آن حضرت روى زمين قرار مىگرفتيم باز سلام مىداد و چنان احوال پرسى مىنمود مثل كسى كه از رفيق خود خبرى نداشته است !
گفتم : يابن رسول اللَّه ! شما كارى مىكنيد ، افرادى كه نزد ما هستند چنان نمىكنند ؛ كسانى كه نزد ما هستند ، اگر هم يك مرتبه چنان كنند ، زياد است ! امام عليه السلام فرمود :
« مگر نمىدانى كه در مصافحه كردن چه فضيلتى است ؟ به راستى دو مؤمن كه به هم مىرسند و يكى به ديگرى دست مىدهد ، مصافحه مىكنند ، پيوسته گناه آنها مىريزد چنان كه برگ درخت مىريزد و خداوند به هر دو نظر دارد تا وقتى كه از هم جدا شوند . » . « 1 »
2 - از ابوخالد قمّاط به نقل از امام باقر عليه السلام آورده است ، فرمود : « به راستى وقتى كه دو مؤمن به هم مىرسند ، با هم مصافحه كنند ، خداوند دست محبّت خود را ميان آنها درآورد و با هر كدام كه بيشتر رفيق خود را دوست دارد ، مصافحه نمايد . » . « 2 »
هامش
( 1 ) - كافى : 2 / 179 .
( 2 ) - همان .