8 - صدوق ، از مسعدةبن صدقه به نقل از جعفربن محمّد از پدر بزرگوارش آورده است ، فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرموده است : هر كه برادر مؤمنش را به وسيلهء سخنى لطف و محبّت كند يا نيازى را از او برآورده سازد و يا غمى را از او بر طرف كند ، همواره سايهء رحمتى بر سر او گسترده شود ؛ تا وقتى كه او توجه به برآوردن حاجت وى داشته باشد . » .
سپس فرمود : « آيا شما را خبر ندهم كه چرا مؤمن را مؤمن گفتند ؟ به خاطر ايمن شمردن مردم او را بر جان و مالشان است . و آيا شما را خبر ندهم كه از ميان مردم چه كسى مسلمان است ؟ كسى است كه مردم از دست و زبان او درامان باشند . آيا خبر ندهم شما را كه مهاجر چه كسى است ؟ كسى كه از گناهان هجرت كند و از محرّمات الهى اجتناب نمايد .
ولى كسى كه مؤمنى را يكباره از خود براند تا بدان وسيله تنها و خوار شود و يا اين كه لطمهاى بر او بزند و يا كارى نسبت به او كند كه او نپسندد ، فرشتگان او را لعنت كنند تا آن مؤمن را راضى كند و حق او را ادا نمايد و توبه و استغفار نمايد .
پس بر شما باد كه نسبت به كسى شتاب ورزيد زيرا كه شايد او مؤمن باشد و شما ندانيد . و بر شما باد به مدارا و نرمش كه شتابزدگى از سلاح اهريمنان است . و در پيشگاه خدا هيچ چيز محبوبتر از مدارا و نرمش نيست . » . « 1 »
9 - شيخ مفيد از حسينبن زيد از قول جعفربن محمّد عليهما السلام از پدر
هامش
( 1 ) - علل الشّرايع : 2 / 210 .