نعمتهاى فراوان تو اعتراف دارد و با تقصير در اداى شكر آن همه نعمتها روبروست و به زبان خويش گواهى مىدهد كه نفس خود را تباه ساخته است در حالى كه تو مهربان و رؤفى و نيكوكار و بزرگوارى ، تو آن پروردگارى كه هر كس رو به تو آورد محروم نمىسازى و آنكه چشم اميد به درگاه تو داشته باشد از درگاه كرمت دور نمىكنى ! اى خدايى كه اميدواران به پيشگاهت باز يابند و طالبان كرمت به ساحت عنايت تو اقامت كنند ، اميدهاى ما را به نوميدى مبدّل نكن و لباس يأس و نااميدى را بر تنم نپوشان !
خداوندا ! شكر و سپاس من در برابر نعمتهاى بزرگ تو بسيار ناچيز و حمد و ثنايم در مقابل بزرگوارى و احسانت بسى ناقابل است ! نعمتهاى تو از انوار ايمان مرا به زيورها آراسته و لطايف نيكى و كرمت تاج عزّت بر سرم نهاده و احسانهايت گردنبندها و طوقهاى شرافت به گردنم افكنده است كه گشوده نگردد و اين قدر نعمتهايت فراوان است كه زبانم را ياراى شمردن آنها نيست و بقدرى زياد است كه عقل و فهمم از ادراكش قاصر است تا چه رسد كه همه را دريابم ! پس چگونه بتوانم سپاس آن همه نعمتها را بجا آورم و حال آنكه سپاس گفتن هر نعمتى خود به شكرى نيازمند است ، پس من هر چه حمد و سپاست گويم به خاطر آن نيز سپاسى ديگر بايد بگويم !
خدايا ! چنان كه مرا از آغاز به لطف خود روزى دادى و در گهوارهء آفرينش خويش پروراندى ، پس نعمتهاى بىحسابت را بر ما تمام كن و ناگواريهاى انتقامت را از ما دور ساز ! و در هر دو عالم بهرهء بالاتر و بزرگترى كرامت فرما ! و ستايش مخصوص تو است به خاطر آزمون نيكو و نعمتهاى فراوانت ؛ آن گونه ستايشى كه مورد پسند تو باشد و
مسند الإمام السجاد (ع) (مسند امام سجاد ع) (فارسى) — صفحة 210
مساهمون: الشيخ عزيز الله عطاردي
ص٢١٠