سپاس بندگان را كه پاداش آن را لازم شمردى و اجر زيادى دادى ، مىتوانستند از ان خوددارى كنند ، از اين رو پاداش دادى يا آنكه سبب آن به اختيار تو نبود و جزا مرحمت كردى ! بلكه اى خداى من ! اختيار همه بيش از آنكه به دست خودشان باشد به دست تو و پاداش آنها را پيش از آنكه به طاعت تو بپردازند آماده ساختى ، چون سنّت تو انعام و عادت تو كرم و روش تو احسان است ! از اين رو همهء آفريدگان اعتراف دارند كه اگر مجازات كنى ستم نكردهاى و همگى گواهى دهند كه اگر بر كسى احسان كنى ، تفضّل نمودهاى ! و هر كس دربارهء خود اقرار دارد كه از آنچه سزاوار تو است كوتاهى كرده ، و اگر نه اين كه شيطان فريب مىدهد و از اطاعت تو باز مىدارد هيچ كس نافرمانى تو را نمىكرد ، و اگر او باطل را به صورت حق جلوه نمىداد كسى راه گمراهى را نمىپيمود ! بنابراين منزّهى تو چقدر احسان تو در معاملهء با مطيعان و گهنكاران روشن و آشكار است ! مطيع را پاداش مىدهى به خاطر كارى كه تو خود توفيق دادهاى و گنهكار را مهلت مىدهى با اينكه مىتوانى مهلت ندهى ولى در كيفر او شتاب نمىورزى !
هر كدام را چيزى دادهاى كه مستحقّ نيست و بر هر يك تفضّلى كردهاى به قدرى كه عمل او كمتر از آن است ! در حالى كه اگر عمل مطيع را به قدر كارى كه خود توفيق دادهاى عطا كنى شايد مستحق چنان پاداشى نباشد و نعمت تو از دست او برود اما تو به لطف خود در برابر مدت كوتاه گذران ، مدت دراز بىپايان مزد دادى و در مقابل مسافت اندك و پايانپذير به قدر مسافت دراز و بىكران ، پاداش بر او ارزانى داشتى !
وانگهى آنچه از روزى تو بهرهمند شده و بدان وسيله بر طاعت تو نيرو گرفته است به حساب نياورى و بر گردن او عوضى ننهى و در
مسند الإمام السجاد (ع) (مسند امام سجاد ع) (فارسى) — صفحة 117
مساهمون: الشيخ عزيز الله عطاردي
ص١١٧