نمىرسيد ، فرمودى :
« فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَ اشْكُرُوا لِي وَ لا تَكْفُرُونِ » .
« 1 »
و گفتى :
« لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ وَ لَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِي لَشَدِيدٌ »
« 2 »
و نيز فرمودى :
« مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَيُضاعِفَهُ لَهُ وَ لَهُ أَجْرٌ كَرِيمٌ »
« 3 »
از اين رو آنان تو را ياد كردند و سپاس گفتند و تو را خواندند و در راه تو صدقه دادند ! و در كلام تو آمده است :
« وَ قالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِينَ »
« 4 » پس بندگانت نعمت تو را ياد كردند و فضل تو را سپاس گفتند و مطابق فرمانت تو را فرا خواندند و در راه تو صدقه دادند تا نعمت آنها را افزايش دهى و از اين رو از خشم تو رهايى يافتند و به خشنودى تو رستگار شدند . و اگر يكى از آفريدگان تو ديگرى را راهنمايى كرده بود همان طورى كه تو او را راهنمايى كردى سزاوار ستايش بسيار بود و او را به نيكى ياد مىكردند و منّت او را داشتند و به هر زبان او را ثنا مىگفتند !
پس سپاس تو را به هر طريقى كه توان سپاس گفتن باشد و به هر لطفى كه شكر تو ممكن است و به هر معنايى كه انديشه بدان راه يابد . اى
هامش
( 1 ) - بقره / 152 : مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنيم و شكر مرا بجا آوريد ، و كفران نكنيد !
( 2 ) - ابراهيم / 7 : اگر شكر نعمتهاى مرا بجا آوريد ، من به طور قطع نعمتهاى شما را افزون مىكنم ، و اگر كفران كنيد ، عذاب و مجازات من شديد است .
( 3 ) - حديد / 11 : كيست كه به خدا وام نيكو دهد ( از اموالى كه به او ارزانى داشته است انفاق كند ) تا خداوند آن را براى وى چندين برابر كند .
( 4 ) - غافر ( مؤمن ) / 60 : مرا بخوانيد تا دعاى شما را استجابت كنم ! كسانى كه از عبادت من تكبّرمىورزند به زودى با ذلّت در آتش دوزخ وارد مىشوند !