نمىكنى ! در بخشندگى آغازگرى و بخشش تو از باب تفضّل است !
و عقوبت تو عين عدالت است و حكم تو خير محض ! اگر ببخشى منّت نمىكنى و اگر نبخشى ستم نكردهاى ! هر كه تو را سپاس گويد ، پاداش مىدهى با اينكه خود سپاس گفتن را به او الهام كردهاى ! و هر كه تو را ستايش كند پاداش كامل مىدهى در صورتى كه تو خود ستايشت را به او آموختهاى ! و عيب كسى را كه مىبايست رسوا كنى ، پردهپوشى مىكنى ، و بر كسى بخشش مىكنى كه اگر مىخواستى ( به خاطر شايسته نبودنش ) محروم مىكردى ! در صورتى كه هر دوى اينها اهل رسوايى و سزاوار حرمان بودند ، جز اينكه تو بنابر تفضّل دارى و قدرت خويش را در تجاوز و گذشت به كار مىبرى ! و به آنكه تو را نافرمانى كرده ، با حلم برخورد مىكنى ، و هر را كه قصد ظلم بر خويشتن داشته است ، مهلت مىدهى ! شايد كه فرصت يابند و باز گردند و در عقوبت شتاب نمىورزى تا توبه كنند و كسى هلاك نشود و بدبخت نگردد ، مگر دير زمانى كه او را مهلت داده و حجت را بر او تمام كرده باشى .
اى خداى كريم ! همهء اينها از بزرگوارى و بخشندگى تو است اى شكيبا ! توئى كه براى بندگان به سوى آمرزش خود درى گشودى به نام توبه و براى آن دليلى از وحى خود آوردى تا گمراه نگردند ؛ فرمودى :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً عَسى رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ وَ يُدْخِلَكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ »
« 1 »
هامش
( 1 ) - تحريم / 8 : به سوى خدا توبه كنيد ؛ توبهاى خالص ، اميد است ( با اين كار ) پروردگارتان گناهانتان را بيامرزد و شما را در باغهايى از بهشت كه نهرها از زير درختانش جارى است وارد كند .