دعاى روز بيست و ششم از ماه رمضان
50 - ابن طاووس مىگويد : دعاى روز بيست و ششم ماه رمضان از مجموعه ( دعاهاى ) مولايمان زينالعابدين عليه السلام چنين است :
« اى خدايى كه شب و روز را دو نشانهء قدرت خويش قرار دادهاى ! اى آنكه شب را تيره و روز را درخشان ساختى تا خلق از فضل و كرمت روزى طلبند . اى كه هر چيزى را به گونهاى فضيلت دادى ! اى خدايى كه ( كرات ) آسمانها را از سقوط بر زمين بازداشتى مگر با اذن خود و آنها را از نابودى نگهداشتى ، در حالى كه اگر نابود شوند چه كسى پس از وى آنها را نگاه مىداشت ؟ ! البته كه او شكيبا و آمرزنده است !
اى خدا ! اى يگانه ! اى خدا ! اى يكتا ! اى بىنياز مطلق ! اى خدا ! اى بخشاينده ! اى خدا ! اى بخشندهاى كه بخل در او راه ندارد ! اى خدايى كه نامهاى نيكو مخصوص تو و نشانههاى مقام بلند و بزرگى و نعمتها از آنِ تو است .
خداوندا از تو عزّت دنيا و نارضايتى از اهل دنيا را خواستارم زيرا كه خير دنيا ناچيز و شرّ آن آماده ( براى صدمه رساندن ) است و جمع آن پايانپذير و زلال آن كدر و نوى آن كهنه و خير و نيكى آن تلخى و كدورت زاست ، آنچه از دست رود حسرت و آنچه از آن ( دنيا ) برسد آشوب است جز آنچه را كه از طريق عصمت برسد !
خداوندا ! من از تو درخواست عصمت از دنيا را مىطلبم و اينكه مرا همچون كسى قرار ندهى كه دل به دنيا ببندد و به آن اطمينان خاطر پيدا كند و از هواى نفس خود پيروى نمايد . خداى من و اى آقاى من ! چقدر