مىگويد : از علي بن حسين عليهما السلام دربارهء كلام خدا
« وَ لا يَزالُونَ مُخْتَلِفِينَ »
« 1 » پرسيدم ، فرمود : « مقصود مخالفان ما از اين امت است كه همهء آنها همواره با يكديگر اختلاف مىورزند . و اما در اين جمله :
« إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَ لِذلِكَ خَلَقَهُمْ »
« 2 » آنان اولياى ما از مؤمنانند ، و از اين روست كه آنان را خداوند از سرشت پاكيزه آفريده است ، مگر اين سخن ابراهيم را نشنيدهاى كه فرمود :
« رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ »
« 3 » .
فرمود : منظور ماييم و و اولياء و شيعيان وى و شيعيان وصىّ او و نيز فرمود :
« وَ مَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلًا ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلى عَذابِ النَّارِ » .
« 4 » امام عليه السلام فرمود : به خدا سوگند كه مقصود كسى است كه وصىّ او را انكار كرده و كسانى از امّتش كه او را پيروى نكردند و به خدا سوگند كه حال اين امّت نيز جنان است . » . « 5 »
هامش
( 1 ) - هود / 118 : همواره انسانها با هم اختلاف دارند .
( 2 ) - هود / 119 : جز كسى را كه مورد لطف خداست و براى همين آفريده شده است .
( 3 ) - بقره / 136 : ابراهيم گفت : پروردگارا ! اين سرزمين را شهر امنى قرار ده ، و مردم اينجا را از ثمرات گوناگون روزى ببخش آنها كه به خدا و روز جزا ايمان دارند . گفت : امّا آنها كه كافرند بهره كمى خواهند برد و به عذاب آتش مىكشانم .
( 4 ) - بقره / 136 . ترجمه آن نيز در پاورقى قبل گذشت .
( 5 ) - تفسير عياشى : 2 / 164 .