از سورهء بقره
11 - عيّاشى به اسناد خود از علي بن حسين عليهما السلام نقل كرده است كه دربارهء آيه
« وَ إِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً قالُوا أَ تَجْعَلُ فِيها مَنْ يُفْسِدُ فِيها وَ يَسْفِكُ الدِّماءَ »
« 1 » فرمود : « فرشتگان بر خداوند ايراد كردند و گفتند : آيا در زمين كسى را قرار مىدهى كه فساد كند و خونها بريزد ؟ اين را بدان جهت گفتند كه مخلوقى در قبل ، از نوع جنّ بوده است ، چنين گفتند :
« در حالى كه ما تو را عبادت مىكنيم ، تسبيح و حمدت را بجا مىآوريم و تو را از آنچه شايستهء ذات پاك تو نيست ، منزّه مىشماريم » « 2 » بدين وسيله بر خداوند به خاطر عبادتشان منّت گذاشتند ، از اين رو خداوند از ايشان اعراض فرمود . سپس « به آدم همهء اسماء ( حقايق و رازهاى عالم هستى ) را تعليم داد » . « 3 » آنگاه به فرشتگان فرمود : « اسماء اشياء و موجوداتى را كه مشاهده مىكنيد و چگونگى آنها را شرح دهيد ! اگر راست مىگوييد ! » « 4 » گفتند : نمىدانيم و فرمود : اى آدم ! فرشتگان را از اسماء و اسرار اين موجودات آگاه كن ! » « 5 » و او ايشان را آگاه ساخت .
سپس به فرشتگان فرمود : « براى آدم سجده و خضوع كنيد ! آنها همگى
هامش
( 1 ) - بقره / 30 : به خاطر بياور هنگامى را كه پروردگارت به فرشتگان گفت : من در روى زمينجانشينى قرار خواهم داد ! ( فرشتگان نه به عنوان اعتراض ، بلكه به منظور كشف حقيقت ) عرض گردند : آيا در زمين كسى را قرار مىدهى كه فساد كند و خونها بريزد ؟ !
( 2 ) - بقره ، بخشى از آيه 30 .
( 3 ) و 4 - همان / 31 .
( 4 )
( 5 ) - همان / 33 .