منكر مىكند اما خود دست نمىكشد و ديگران را امر به معروف مىكند و خود عمل نمىكند و چون به نماز مىايستد ، توجه ندارد ، و چون به ركوع مىرود همانند گوسفندى خود را به زمين مىاندازد ، و چون به سجده رود بمانند كلاغ منقار به زمين مىزند ، و چون بنشيند ، خود را رها و پهن مىكند ، و چون صبح كند ، با اينكه سحرخيز نبوده هم و غمش خفتن است ، و اگر حرفى بزند دروغ گويد ، و اگر وعدهاى دهد ، خلاف كند . و اگر امانتى به او بسپارند خيانت كند ، و اگر از نظر او دور شوى ، از تو بدگويى نمايد » . « 1 »
61 - همو از محمدبن فيض بن مختار از قول پدرش از ابوجعفر محمدبن على الباقر از پدرش به نقل از جدش آورده است ، فرمود : « روزى رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در حالى كه سواره بود و على عليه السلام به همراه آن حضرت پياده حركت مىكرد از شهر بيرون شد ، و به على عليه السلام به همراه آن حضرت پياده حركت مىكرد از شهر بيرون شد ، رو به على عليه السلام كرد و فرمود : يا سوار شو و يا برگرد ! زيرا كه خداوند عزّوجلّ مرا فرمان داد : سوار باش وقتى كه تو سوارهاى و پياده برو ، چون تو پيادهاى و بنشين وقتى كه تو نشستهاى ! مگر اينكه حدى از حدود الهى باشد كه تو ناگزير از ايستادن و يا نشستن باشى ! و خداوند مرا كرامتى نداده است مگر اينكه همانند آن را به تو مرحمت كرده است ؛ مرا نبوّت و رسالت داده است و تو را جانشين من در آن باره قرار داده است ، حدود او را به پا مىدارى و كارهاى سخت را انجام مىدهى !
هامش
( 1 ) - امالى صدوق : ص 298 .