نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 20

چنان كه خداى تعالى مى فرمايد : « يد اللّه فوق ايديهم » كه يد را در قدرت استعمال كرده . دوم مجاز در نسبت فقط ، مثل سال الميزاب زيرا كه سال و الميزاب هر دو مستعملند در معنى حقيقى خود اما نسبت سيلان بميزاب [ 8 آ ] مجاز است و اين را مجاز عقلى گويند . سيوم مجاز در طرف و نسبت چون « احيانى اكتحالى بطلعتك احياء » و اكتحال و نسبت در ميان ايشان همه مجازست و انواع مجاز مفرد باعتبار علاقه « بسيارست » . و سبب عدول از حقيقت بمجاز يا خفت لفظ مجاز باشد بر زبان و ثقل لفظ حقيقى . يا آنكه مجاز مصلح لفظ شعر باشد يا صالح قافيه يا فاصله يا سجع يا ساير اصناف بديعيه . يا موجب تعظيم يا تحقير يا تاكيد و مبالغه باشد يا غير اينها . نوع پنجم تشبيه ناچارست در تشبيه از چند چيز : يكى مشبه يعنى آنچه او را تشبيه كنند . دوم مشبه به يعنى آنچه به او تشبيه كنند . سيوم وجه شبه يعنى آنچه بسبب او تشبيه واقع شود ميان مشبه و مشبه به و آن صنعتى باشد مشترك ميان مشبه و مشبه به كه صلاحيت آن داشته باشد كه به جهت او تشبيه واقع شود . چهارم غرض تشبيه و آن غرض گاه باشد كه اشارت باشد به آن كه حقيقت چيزى حقيقت چيزى دگر شد به جهت مبالغه چنان كه گويند « كانه ملك » . و گاه باشد غرض مبالغه باشد در مقدار چنان كه سياه را تشبيه كنند به پر زاغ يا سفيد را تشبيه كنند به شير يا مانند آن . و گاه باشد كه غرض تقريب امر غريب باشد بسوى نفس به جهت تسهيل فهم چون تشبيه معقول بمحسوس يا بر عكس به جهت تعظيم چون تشبيه محسوس بمعقول . پنجم ادات تشبيه مثل كاف و كان و مثل و امثال آن . و گاه باشد كه ادات تشبيه را