پيش گفتار
جوامع بشرى از گذشته هاى بسيار دور با واژگان جنگ و صلح آشنا بوده اند . صحيفهء زندگانى بشر نيز از آغاز تا كنون ، بيشتر ، با خامهء جنگ نگارش يافته است . به ندرت جامعه اى را مى توان يافت كه جنگ را نيازموده و تلخ و شيرين شكستها و پيروزيها را نچشيده باشد .
تجاوز و دفاع ، دو روى زشت و زيباى سكه جنگ و كار زارند كه خاستگاهشان ، قدرت طلبى ها و برترى جويى ها از يك سو و ستم ستيزى و عدالت خواهى ها از سوى ديگر بوده است ؛ جاه طلبان از راه جنگ ، درصدد گسترش دامنهء نفوذ و سلطهء خويش برآمده اند ، عدالت خواهان نيز بناچارا براى دفاع از عزت و شرافت خويش به جنگ روى آورده و در برابر تجاوزگران ، ميدان كار زار را رها نكرده اند تا مبادا فساد و تباهى پهنهء گيتى را در نوردد و زمين با همهء گستره اش براى شايستگان و وارستگان تنگ شود .
پس از طلوع خورشيد اسلام از افق جزيرة العرب و دعوت همگانى پيامبر ( ص ) ، بسيارى از مشركان و يهوديان بناى ستيز و خصومت را گذاشتند و براى محو اسلام و گروندگان اندكش ، به جنگ دست يازيدند . مسلمانان هم با نزول آيهء اذن جهاد ( حج / 39 ) ، اجازه يافتند تا از دين خدا و كيان اسلام دفاع كنند . از آن پس ، نبرد هاى متعددى ميان مسلمانان و مشركان و يهوديان رخ داد و آيات جهاد و دفاع ، به تدريج بر پيامبر ( ص ) فروفرستاده شد . در اين آيات ، مبانى عقيدتى ، اخلاقى ، سياسى و فقهى جهاد و دفاع و پاره اى از مسائل تاريخى و نظامى نبرد هاى مسلمانان با تجاوزگران تبيين گرديده است . افزون بر آيات ، در روايات و سيرهء عملى پيامبر ( ص )
آيين نبرد در عصر پيامبر ( ص ) ( فارسي ) — صفحة 5
مساهمون: ضاهر وتر
ص٥