[
كلمهء 91 ] بلا
نمونهء اينگونه كسان ، افرادى هستند كه اموال موقوفهء ويژهء اصنافى خاص با اوصافى ويژه را به صورتى غير منصفانه دريافت مىكنند و در آن به اسراف مىپردازند و چه بسا در اين مورد به حقوق يتيمان ستم مىشود يا اموال ضعيفان و بيوه زنان مورد غصب قرار مىگيرد . چنين آدمهايى در خرج كردن هم به اسراف مىگرايند و به ريخت و پاش در ساختن طاقها و رواقها و رديف كردن اسبهاى فراوانِ سپيد و سياه و پوشيدن لباسهاى زربفت و حرير و كلاه پوست سمور و تزئين اتاقها و نيكوسازى سراها مىپردازند ، بدين گمان كه مرتبهء شرافت با اسراف حاصل مىشود و اساس جود و كرامت بر نابود كردن و اتلاف اموال است .
خرد آنان سست و اخلاقشان پست است . هان اى كسى كه در گروِ دينها ماندهاى ! در آزادسازى ذمّهء خود از آنها تلاش كن ! و اى دونمايهء پَستْ همّت ! جان خود را پيش از آن كه به هلاكت افتد درياب . اگر كسى را مىشناسى كه با تو دشمن است او را خشنود ساز و در اداىِ دين او همّت كن . بار كسى را بر دوش مكش . آنان كه اموال يتيمان را از روى ستم مىخورند ، آتشى در شكمهاى خود فرو مىبرند . تو حلال را با اسباب طبيعى خود طلب كن و اموال خود را ميان خود به باطل مخوريد كه خداوند ، اسرافكاران را دوست نمىدارد . اسرافگران ، دوستان شيطاناند .