[
كلمهء 77 ] عيبشمارى
براى بعضى ، در نيّت ، وسوسه پيش مىآيد و شيطان او را در بستن يك نيّتِ درست در هيچ طاعت و عبادتى رها نمىكند ؛ بلكه چنان پريشانش مىسازد كه نماز جماعت را رها كرده ، حتّى از دركِ وقتِ فضيلتِ نماز محرومش مىكند .
اگر يك تكبير را به طبيعت حال خود درست گويد ؛ امّا هنوز در درستى نيّت خود در ترديد است ، گاهى به ناروا براى شدّت احتياط ، صيغهء تكبير را ديگرگون مىسازد و تمامى اينها براى آن است كه نسبت به معناى نيّت ، جاهل است ؛ چه ، نيّت جز برانگيختگى درون نيست .
شايد در اين گروه كسى پيدا شود كه گمان كند چون خود را به رنج مىاندازد و در اين امر با عامّه مردم متفاوت شده است هيچ عيبى ندارد كه روى دل در نماز نياورد و بدون حضور نمازگزارد ؛ بنابراين هرگز تلاشى براى رويكرد قلبى انجام نمىدهد و به ياد حقّ نمىافتند ؛ مگر اندكى .