[
كلمهء 68 ] تُندر
برخى از اهل علم ، امر به معروف و نهى از منكر و برپاداشتن عبادات را سبك مىشمارند و پذيرفتن امامت جماعت را كسر شأن خود مىدانند ، گويا آن را براى خود ننگ مىبينند و مايهء فرودستى و دونمايگى مىشمارند . آيا آنان نمىدانند كه اين عمل از سِمَت پيامبران است و از كارهايى است كه جانشينان پيامبران هرگز آن را ترك نكردند ؟ امّا اينان آن را ترك كردند و فرو نهادند تا جاهلان بر دوش كشند و فرومايگان جامهاش بپوشند و آنها هدف آن وظايف الاهى را ندانستند و حقّ آن را پاس نداشتند ؛ بلكه با آن بازى كردند و بر سر آن به نزاع پرداختند ؛ چهبسا گروهى از آنان را مشاهده مىكنى كه در يك زمان صداى خود را به تكبير براى نماز بلند مىكنند و از يكديگر پيشى مىگيرند ؛ مانند آن كسان كه مىگفتند : به اين قرآن گوش فرا ندهيد و در برابر آن فرياد به راه بيندازيد تا پيروز شويد .
به دنبال هر كدام ، گروههايى از عوام حركت مىكنند كه نسبت به آنها تعصّب دارند و از آنان حمايت مىكنند . آنان نسبت به هركس كه بهدنبال آنها نرود با دست و زبان ، آزار مىرسانند و دوست دارند كه او نباشد . نه چنين است ! اينان از پروردگارشان در آن روز در پرده هستند ، دين خويش را به بازى و بازيچه گرفتند و آيات الهى را وسيلهء استهزا پنداشتند .